Nieuws

Afgelopen zondag stond ik aan de start van het wk marathon in Sankt wendel. Ik mocht redelijk vooraan starten en had goede hoop op een mooie race en uitslag, omdat het de week er voor eigenlijk best lekker liep in de marathon van Wombach (hier werd ik 4de) en dat na heel wat zware trainingen van de afgelopen weken.
Helaas kan ik heel kort over de wedstrijd zijn: In het begin zat ik goed voorin maar kon geen plaatsen opschuiven en werd alleen maar ingehaald.

Ik kwam niet in mijn ritme en had totaal geen goede benen, ik werd er op elke klim afgereden maar ik probeerde elke keer weer om een goed ritme te vinden maar helaas mocht het niet lukken vandaag.

3 uur lang was ik op zoek naar de power in mijn benen en zowaar vond ik dat na 3 uur maar dat was natuurlijk veel te laat, met nog 25 km te gaan. Het laatste uur ging dan ook goed en haalde voor het eerst in de wedstrijd mensen in en zo kon ik nog een paar plaatsjes op schuiven. Uiteindelijk kwam ik als 63ste over de finish zwaar ontevreden omdat ik weet dat ik niet op deze plaats thuis hoor en dat er zoveel meer in zit maar dan moet je gewoon betere benen hebben.

Vorige week zondag stond het Nk XC op het programma, voor mij een mooie gelegenheid om wat snelheid op te doen. Mijn start was goed,ik kon mooi van voren het parcours op draaien, maar moest wel meteen een gaatje laten naar de koplopers. 

Snel probeerde ik mijn eigen tempo te rijden en hopende dat er gedurende de wedstrijd wat renners voor me stil ging vallen. Helaas gebeurde dat niet en reed ik eigenlijk de hele wedstrijd op plaats 12. In de laatste 3 rondes kreeg ik last van mijn maag en dat is toch niet ideaal als je een zware inspanning moet leveren. Gelukkig kon ik wel gewoon de finish halen op de 12de plaats.

Het gevoel was eigenlijk best wel goed helemaal omdat ik best veel getraind had in die week.

Komende week rijd ik een marathon in Wombach en blijf dan meteen die week in Duitsland (Sankt-Wendel) om me voor te bereiden op het WK marathon op 8 augustus.

Bij de start was het meteen heel warm, dit zou een hele zware dag worden met deze hitte. Met deze hitte is drinken heel belangrijk maar je kunt hier bijna niet tegenop drinken, als je tijdens de verzorgingszone meteen je bidon opdrinkt,moet je nog echt een eind fietsen voor de volgende verzorgingspost zich aandient.

De eerste hindernis was een klim van 5 km over asfalt hier reed ik echt maximaal op, maar ik kon de kop van de wedstrijd niet volgen, hoe dat kwam geen idee, waarschijnlijk werd er gewoon te hard gereden. Ik zocht mijn eigen tempo op om zo weer een beetje te herstellen en een lekker ritme te vinden.

Een ritme vinden bleek vandaag in het begin erg moeilijk, het parcours bestond uit niet zo hele lange klimmen zodat je niet lekker in je ritme kon komen. De eerste paar  uur zat ik echt af te zien en liep het gewoon niet lekker. Ik kon geen mensen inhalen maar gelukkkig werd ik ook niet ingehaald want anders werkt dat niet echt mee om lekker in de wedstrijd te komen.

Na 50 km begon het zomaar lekker te lopen en kwam ik ook goed in mijn ritme ik kon weg rijden uit de groep waar ik een hele tijd mee reed, de klimmen werden wat langer maar minder steil (op een paar na). Zo kon ik samen met een Portugees rijden we reden het zelfde tempo dus ideaal.

 

Op 85 km voor de finish kregen we een saai stuk langs een rivier waar vol de zon op je kop scheen, dit stuk was 15 km lang en hier kreeg ik toch een mega dip, ik ging helemaal naar de klote. Ik probeerde wat vast voedsel naar binnen te krijgen meer dat lukte niet, dan maar weer een gelletje.

Het enige wat ik kon was in het wiel zitten van die Portugees en hopen dat ik over deze dip heen zou komen.

Na dit zware stuk kwamen er weer wat klimmen en hier moest ik meteen lossen, ik viel helemaal stil en dacht bij me zelf ''dit worden nog 40 hele zware km''

In de afdaling kon ik nog wel een paar keer terug komen bij hem waar telkens weer op de klim moest ik hem laten gaan.

Zo kwam ik dus op een gegeven moment alleen te rijden. Tot mijn verbazing ging ik mensen inhalen en dat had ik nou net nodig, ik kwam weer lekker in mijn ritme en alles liep weer (relatief)goed. Ik pikte zo nog een aantal mensen op en ook kwam ik met nog 15 km te gaan weer bij de Portugees. Ik probeerde meteen weg te rijden maar dat lukte niet hij kon gewoon volgen, alleen moest hij in de afdalingen aldoor een gaatje laten en daar kon ik op een gegeven moment een gat slaan. Met nog 5 km te gaan reed ik dus weer alleen en ik wist precies wat er nog ging komen en dat was ook wel een voordeel. Ik gaf deze laatste 5 km nog alles wat ik had en kon zo nog 40sec op de Portugees pakken. Ik kwam als 30st over de finish van mij had het nu nog wat langer mogen duren, wat wat gingen die laatste 5 km weer lekker.

Toch was ik ook heel blij met de finish want ik was ook echt wel helemaal kapot.

 

Dit EK was een waar slagveld, 70 renners haalde de finish van de 130 starters dus dat zegt genoeg denk ik.

Zondag stond ik in mijn oranje shirt aan de start van het Ek marathon, ik kijk even heel snel terug hierop: Het was zwaar! De wedstrijd was met 15 km verlengt wegens het afkeuren van een brug over een rivier dit zorgde ervoor dat de afstand nu 130 km was.

Ook de omstandigheden met het weer maakte het er niet lichter op ruim 30 graden.

 

Aan de start stonden 130 renners waarvan veel renners van wereld klasse.

Als je de uitslagen lijst bekijk dan staan er maar 70 renners op die de finish hebben bereijkt, dat betekend dat er 60 de finish niet hebben bereikt dus dat zegt genoeg denk ik.

Mijn gevoel was in het begin van de wedstrijd niet echt lekker ik kwam niet in mijn ritme en het duurde ook lang voordat ik dat gevonden had. Helaas kreeg ik op 85km ook nog een mega dip en toen dacht ik echt van: Dit worden nog 45 hele zware kilometers, gelukkig kwam ik door deze dip heen en reed ik een ijzer sterk einde.

Ik einigde als 30ste.

 

Van deze zware inspanning en aanslag op mijn lichaam zal ik wel even van moeten herstellen dus zal ik even wat rust nemen.

 

Later komt er nog een volledig verslag van deze mooi maar zware ervaring online.

Afgelopen zondag heb ik nog de wedstrijd van de Belgacom competitie in Averbode gereden. Het rondje had werkelijks niets met mountainbiken te maken, zelfs het rondje in Berlicum heeft meer hoogtemeters. Het rondje zat vol met kuilen en veel zand, ik koos ervoor om met mijn fully te rijden om zo mijn rug een beetje te sparen. 

Omdat het al een tijd geleden was dat ik een xc wedstrijd had gereden moest ik enorm wennen aan het hoge tempo en daarom kon ik ook niet echt opschuiven. Ik had moeite om een hoog tempo te rijden en daarbij begon ik ook nog last te krijgen van mijn rug dus het zat niet echt mee, en daarbij kwam nog dat er in het rondje echt niets leuks zat, het was dus echt afzien.

Ik ben uiteindelijk 29ste geworden waar ik natuurlijk niet tevreden mee ben, ook al stond er een enorm sterk deelnemers veld aan de start. Gelukkig was het wel een goede snelheids training die ik dus duidelijk kon gebruiken.

 

Vandaag vlieg ik naar Italie voor het EK marathon die daar zondag plaats vind.

Zaterdag ochtend om 7.30 werd het startschot gegeven. Ik stond in het 2 de startvak maar na het startschot zat ik meteen al direct op de derde rij naast de wereld toppers.

 

Op de startklim kon ik mooi mee komen maar die werd later nog even wat steiler en toen moest ik toch echt even pasen en besloot ik om mijn eigen tempo te rijden.

Ik kwam nu bij Thomas Dietsch te rijden, hij reed een mooi tempo en reed ons mooi terug naar de kopgroep. Deze bleef bij één tot na de eerste verzorging hierna brak het en kwam ik in de 2de groep te rijden.

 

Na de eerste lus brak ook deze groep en kwam ik samen met Bresser en Danowski. Niet veel later na de enige technische afdaling van de marathon bleven Bresser en ik alleen nog over. Samen pikten we Frank Schotman op en zagen we ook nog een Bulls renner rijden (Tim Böhme).

Maar toen kwamen we bij een punt waar we geen pijl zagen en hebben we de verkeerde afslag genomen. Na een aantal km kwamen we erachter en zijn we met z'n drieën omgedraaid en zijn we de andere weg ingegaan dit bleek de goede te zijn.

Wat we zijn verloren weet ik niet precies maar zeker 8 minuten, balen en nog eens balen.

 

De laatste lus was eigenlijk de makelijkste en dat wist ik want die had ik verkend. Ik hoorde bij het ingaan van deze lus dat ik 10de lag, al snel kwam ik bij de nummer 9 terecht, die bleek nog goede benen te hebben, want hij had een mooi tempo en ik kon op dat moment niet echt meer, dus bleef ik mooi bij hem in het wiel zitten.

 

Op een gegeven moment zag ik nog 4 renners voor me rijden waaronder Schotman (die bij me was weggereden) Ramses Bekkenk, Danowski en een Deen. Met Nog 2 klimmen te gaan besloot ik om er nog eens alles uit te persen en zo ging ik over Schotman en Bekkenk heen. Ramses kon bij me blijven en die zei dat ik door moest rijden want dan kon ik die andere 2 nog inhalen.

Ik wilde de allerlaatste klim dan ook vol door rijden, dus ging ik vol door de bocht heen (deze was van asfalt en lag er nat bij vanwege regen) ik gleed zo onder uit en Ramses gleed zo met me mee.

Frank kon weer bij ons aansluiten maar moest ons later op de klim  toch nog laten gaan.

Uiteindelijk kwam ik als 7de over de finish en daar was ik best wel terleurgesteld over want als we niet verkeerd hadden gefiets had ik waarschijnlijk Tim Böhme nog kunnen pakken en was ik gewoon 4de geworden, maar ja dan moet je maar beter kijken want die pijl was er wel maar lag alleen op de grond.

Vanmiddag kreeg ik een telefoontje van bondscoach Tim Heemskerk dat ik ben geselcteerd voor het EK mountainbike marathon in Montebelluna.

 

Ik ben erg blij dat ik het vertrouwen van de bondscoach heb gekregen om namens Nederland mee te doen

Woensdag zal ik vertrekken naar Italie waar ik hoop een mooie klassering neer te zetten.

Het EK zal plaatsvinden op zondag 27 Juni .

Vandaag Willingen. Ik had goede benen kon mooi vooral rijden, op een gegeven moment reed ik zelfs op de 5de plaats bij de 120 km samen met Frank Schotman. Op een gegeven moment was er een pijl weg en namen we de verkeerde afslag bleek later dat de weg op hield, snel draaide we om maar, één ding was zeker de 5de plaats was weg we wisten niet op welke positie we nu lagen, later hoorde ik dat ik 10de lag. uiteindelijk ben ik toch nog 7de geworden, maar erg teleur gesteld was en ben ik wel.

 

Later volgt er meer.

Gisteren was de laatste dag van de Alpentour . Ik stond 10e in het klassement met 10sec voorsprong op de nummer 11, en 2 minuten achterstand op de nummer 9, er was dus nog van alles mogelijk. 

Mijn hoofdoel was natuurlijk om zoiezo mijn plaats te verdedigen en hopelijk één of meer plaatsen omhoog te klimmen in het klassement

We kregen vandaag 50km voorgeschoteld met 2100HM, met de start kon ik mooi met mijn directe concurent Irjan Lutterberg mee. In het begin kregen we wat kleine klimmen die niet heel lang waren maar na 25 km kwam er een klim van ruim 10 km.

Op deze klim kon dus nog van alles gebeuren voor het klassement. Irjan nam meteen het heft in handen en nam de leiding. De grote groep veel meteen uit elkaar en we bleven met 3 man over, ik zat bij Irjan in het wiel en kon goed volgen.

Ik wist dat deze klim niet heel steil was en dat ik dus goed mijn krachten kwijt kon. Ik nam na een tijdje over van Irjan en merkte dat ik gedurende de klim nog maar in mijn ééntje reed. Nu probeerde ik mijn voorsprong te vergroten om zo meteen zeker te zijn van de 10de plaats. 

Nog verder van achter me zat Joris Massaer (die had 5 min voorsprong op me in het klassement), die kon meteen al niet volgen dus kon ik misschien wel op deze klim  die 5 min goed maken. 

Voor me reden 2 renners in het zicht (Frank Beemer en Hannes Metzler) ik kon precies op de top bij hun aansluiten dus dat was echt ideaal.

Samen reden we de de laatste 10 km die niet al te moeilijk waren, er zaten nog een paar korte klimmetjes in en voor de rest was het alleen maar afdalen.

Op de laatste klim moest er gelopen worden, dit brak me enorm op en ik kon ze niet meer volgen.

Na dit stuk kwam er een super vette afdaling over het downhill wereldbeker parcours, dit was nog even genieten maar ook wel geconcentreerd blijven (ik was op dat moment erg blij met mijn fully). 

 

Ik kwam vandaag als 9e over de finish en had wat minuten gepakt op Joris Massaer (3 minuten), helaas 2 minuten te kort om nog een plaatsje te stijgen in het algemeen klassement, waardoor ik dus 10e ben gebleven.

 

Uitslagen zijn hier te vinden.

In het begin kregen we het meteen een lange klim: ruim 20 km omhoog, naar een hoogte van 1800 meter werden we gestuurd. Deze klim was echt genieten ook al was het heel erg afzien, deze etappe maakte het dubbel en dwars goed, dit kwam ook door het mooie achtergrond plaatje (een berg met sneeuw) Ik zat in een grote groep van een man of 1o, ik had geen idee in welke positie ik reed.

Eenmaal boven kwam er een mooie afdaling met stenen maar die duurde niet al te lang want er stond meteen al weer hoogte verschil op ons te wachten.  Hierna volgden er echt gave afdalingen en een relatief makkelijk stuk ,maar wel heel mooi.

Na dit stuk kwam er nog een hele zware steile klim die we gisteren ook hadden gedaan, alleen moesten we vandaag nog even een stukje hoger, hierin viel onze groep helemaal uit elkaar en bleef ik nog over met Irjan Luttenberg.

Na deze klim kregen we weer het zelfde als gisteren en eergisteren; een niet lekker lopenende klim door het weiland. Dit was het laatste gedeelte wat nog echt zwaar was, hierna kwamen er mooie downhill afdalingen van de skihelling die we elke dag afmogen. Vandaag ging en we echt snel naar beneden omdat Irjan een kleine voorsprong had op mij en Marc Bassingthwaighte. Zelf kon ik Marc nog verslaan in de sprint en werd hierdoor 8^ste. Morgen de laatste dag van de AlpenTour( 52 km, 2100Hm)

Vandaag waren de weersvoorspellingen goed, ’s ochtends was het nog niet echt te merken, koud was het niet maar het was wel bewolkt.

Om 9 uur heb ik even 3 kwartier los gefietst de benen voelden best goed vandaag.

Om 10 uur was de start, ik kon na het startschot weer goed meekomen, niet met de voorsten maar wel met de 2^de groep met daarin Brentjens en Luttenberg.
Eerst kregen we wat ‘’kleine klimmen” op ons pad, hierna zou het echte werk beginnen.

Na 15 km begon de echte klim: steil en lang,deze bracht  ons naar een hoogte van 1800 meter. Op deze klim liet ik de groep achter me en zo kwam ik tussen 2 groepen in te rijden, voor me reed de groep met Oostenrijks kampioen Mettzler en Massaer en achter me Brentjens en Luttenberg. Ik reed die klim in mijn eentje omhoog en kwam via de afdaling bij de groep voor me terecht, nu reed ik voor positie 7.

Hierna kwamen  er nog 2 lastige klimmen, 1 steile klim met grote stenen en de ander door een weiland die lekker soppig was. In de eerste klim pikten we Tim Wijnants nog op en reden we met 4 man verder.

Zo bleef het ook tot de één na laatste afdaling, hier kwam ik niet helemaal goed uit, ik moest 1 voet uit het pendaal  en hierna ging het meteen omhoog. Hierdoor kon ik niet goed optrekken en verloor ik de aansluiting met de 3. Ik kon ze ook niet meer achterhalen en zo kwam ik als 9^de over de finish.

 

Deze dag had ik best goede benen en weinig last van gisteren hopelijk morgen weer z’n dag.  

Zo na 3 dagen alleen maar regen gehad te hebben was het vandaag eindelijk droog dus dat was mooi gepland om de eerste etappe te rijden.  De etappe was wel aangepast omdat er op de 2^de beklimming 20cm sneeuw lag, we moesten nu 2 rondes rijden.

Na het startschot kon ik mooi vooraan rijden maar toen het wat steiler begon te worden moest ik wat plaatsen prijsgeven. Ik probeerde mijn eigen tempo berg op te rijden dat was tussen de 11 en 8km per uur dus dan kan je een beetje nagaan hoe steil het was.

 

Na 12,5 km kwam ik boven nu was het afdalen en dan nog een keer de beklimming doen. In de afdaling zaten mooie technische en steile stukken die erg glad waren super gaaf om te rijden.

In de 2^de ronde heb ik de klim weer in eigen tempo op gereden en kon mensen in halen die te hard waren gestart, zelf ben ik niet ingehaald dus daar krijg je moraal van.

Ik kwam als 8^ste elite renner binnen en 13^de totaal dus ben ik best tevreden.

Hier even heel kort een update. Gisteren heb ik de Saarschleifen marathon gereden.

Helaas zat het weer de avond ervoor niet echt heel erg mee (veel regen ) hierdoor was het parcours in één grote modder bende veranderd, dat was best jammer maar het mocht de pret niet drukken.

 

Na het start schot kon ik mooi vooraan mee rijden samen met Ramses, Axel Bult (is weer op de terug weg van een heel vervelend virus) en Niels Boon.  Met z’n vieren reden we de eerste 17 km, hierna kwam de eerste serieuze klim. Ramses reed hier weg ik kon eerst nog volgen maar moest later op een wat steiler stuk een gaatje laten, boven op de klim kon ik weer bij hem aansluiten en zo gingen we samen de afdaling in.

We bleven nog een paar km bij elkaar maar bij de eerst volgende lange klim kon ik Ramses weer niet volgen, hij reed gewoon een stuk sneller omhoog dan mij. Ik probeerde een lekker ritme te vinden maar dat lukte niet echt dus die klim liep niet fantastisch.

Hierna had ik ook wat moeite om een lekker ritme te vinden en dat kwam pas weer terug in de zelfde klim waar ik Ramses had moeten laten gaan. Onder tussen was ik ook een keer voorbij gereden door Erwin Bakker (officieel levens lang geschorst voor wedstrijden)

Ik reed nu dus op een 3^de plaats en het ging nu echt weer lekker kon goed mijn kracht weer kwijt en deze plaats kwam niet meer in gevaar.

Zelf heb ik erg genoten van de marathon met mooie technische stukken die door de bagger nog technischer waren geworden.

 

‘s Avond zijn we (mijn vader en Randy) meteen doorgereden richting Oostenrijk waar ik donderdag start in de Alpentour. Hopelijk wordt het wat beter weer want vandaag hebben we de hele dag regen gehad. Ik hou jullie op de hoogte.

Even heel snel een berichtje over Offenburg. Ik had vandaag grote plannen om eindelijk eens een goede marathon te rijden dit jaar zonder pech en met goede benen.

Alles leek ook helemaal goed te komen, de benen waren op de eerste klim goed ik had veel power in de beentjes en kon in de groep van Thomas Diets de eerste klim over komen. In de afdaling ging het dan helaas helemaal mis ik kon een bocht niet houden en kwam in de berm terecht (normaal geen probleem) ook nu niet echt maar er bleek iets heel scherps in de berm te liggen die mijn hele band open scheurde.

 

De wedstrijd was dus meteen over want zoiets maken kost tijd en hoe maakt je een scheur van ruim 5cm?

Ik kwam op het idee om een gelletje leeg te knijpen en de verpakking tussen de binnen en buitenband te leggen. Het was wat klote om het goed te krijgen maar uiteindelijk lukte het.

Dit koste natuurlijk heel veel tijd en plaatsen ik reed wel verder maar ik wist dat dit natuurlijk niet meer voor top de plaatsen was.

Helaas bleek de pech nog niet over, al snel liep ook de binnenband leeg. Ik had maar 1 bandje bij me dus dat werd gewoon bijpompen. Dit deed ik een aantal keer maar uiteindelijk kon ik de motivatie niet meer vinden om dat nog langer te doen.

 

Later iets meer over Offenburg.

Afgelopen zondag stond ik aan de start van de Duitse NRW-cup in Oelden. 4 jaar geleden heb ik hier ook gereden en was het parcour niet echt leuk maar nu was het parcour in een totaal ander dorp en haden ze er een leuke ronde van gemaakt met heel wat klimmetjes en een paar leuke afdalingen.

Na het startschot kon ik meteen bij de eerste renners aansluiten. Op de klimmen werd er hard door gereden en op de stuken dat je kon herstellen werd het tempo er ook meteen uit gehaald.

De eerste 2 ronden had ik slechte benen maar daarna kwam ik er goed doorheen en liep het eigenlijk best goed. Ik reed niet volle bak en kon makkelijk volgen totdat er op een klim iemand een fout maakte. Hij moest lopen, ook ik moest daardoor lopen en zo verloren wij de aansluiting met de voorste 2 renners, ik had op op dat moment zeker wel de kracht om het gat dicht te rijden maar, ik hield me rustig omdat ik me niet helemaal naar de vernieling wilde rijden vandaag.

Ik besloot om bij mijn tegenstander (Max Friedrich) in het wiel te gaan zitten.

Zo reden we ronde lang met z'n 2en rond voor plaats 3. Ik nam ook een paar keer over om even het tempo omhoog te gooien. Dat resulteerde meteen dat de achterstand met de koplopers kleiner werd en dat gaf mij eigenlijk best wel een goed gevoel. Toch heb ik niet alles gegeven om het gat dicht te rijden.

Uiteindelijk moesten we dus uitvechten wie er derde ging worden. Zelf wist ik dat ik sterker was en dus gewoon derde moest worden, maar ik liet me eigenlijk een beetje verrassen waardoor ik 4de werd helaas.

Toch hou ik wel een goed gevoel aan deze wedstrijd over ook omdat ik die week best zwaar en veel getraind heb.

Aankomend weekend zal ik deelnemen aan de marathon in Offenburg ( Duitsland)

Vrijdag ben ik richting het Sauerland gegaan om daar op zaterdag een marathon van 100km te rijden. Na de start kon ik met de eerste mee waarvan 2 duitsers, ik en Ramses . Op de eerste klim voelde ik dat mijn benen niet top waren ik hoopte dat dit naarmate de wedstrijd volgde wat beter ging worden.

Ik kon de eerste klimen nog wel gewoon mee komen, en zat wel gewoon goed in mijn ritme, maar ik had niet de power op de klimmen om even door te trekken.

Je weet dan dat het een hele lastige dag gaat worden als je niet snel betere benen vindt.

Halverwege de eerste ronde moest ik op een klim de 3 laten gaan. Mijn hartslag zakte op dat moment ook gewoon 10/15 slagen en kreeg hem niet meer op de goede waarde.

Ik kon de achterstand nog wel beperken en even leek het er op dat ik gewoon terug ging komen. Ik kwam op 15 meter te rijden van de koplopers maar kreeg het gat niet dicht.

Met een kleine achterstand ging ik ook de 2de ronde in omdat ik me niet goed voelde zag ik daar best wel tegenop maar ja ik lag gewoon 4de en dat is niet slecht dus doorgaan met die hap dacht ik bij mezelf.

 

De hele 2de ronde heb ik helmaal in mijn eentje gefietst en niemand gezien. Voor me werd het gat groter en achter me had ik al vanaf het begin van de marathon niemand gezien. Aangezien ik een biker ben begin je toch aan je zelf te twijfelen of je niet word ingehaald dus ik keek regelmatig achterom of ik echt niet iemand zag, gelukkig was dat nooit het geval.

 

Bij de laatste 8 km op de ski helling zag ik dan plots weer iemand voor me rijden, het bleek Ramses te zijn maar hij had nog een grote voorsprong van een paar minuten.

Deze laatste 8km zijn eigenlijk ook nog het ergste van de hele wedstrijd.

Aftellen was ik al een hele tijd aan het doen maar nu was de finish bijna in het zicht alleen moest het ergste nog komen: Een klim in het dorp die steil is en en het ergste is, misschien nog wel dat je ook de finish ziet maar dat je nog een lus moet maken die heel pijnlijk is. 

Zelf weet ik donders goed dat als je goede benen hebt en lekker in de wedstrijd zit dit allemaal geen probleem is, maar als je al 70 km tegen je zelf aan het vechten bent is dit echt een z'n moment dat je bij je zelf afvraagt wat doe ik me zelf in gods naam aan.

Uiteindelijk kwam ik met 1,30 min achterstand op Ramses (nummer 3) binnen. Kapot was ik niet maar mijn benen deden wel verrekte pijn.

Waarom ik nou zulke slechte benen had zou ik echt niet weten, het kan iedergeval niet door het trainen komen van de week ervoor want dat was aardig terug geschroeft. 

Het zal wel voor altijd een vraag blijven maar ja je kunt niet altijd goede benen hebben.

 

Havelte:

Na de huldiging (want ik was wel 2e in de categorie Männer) zijn we meteen richting Havelte gegaan. Tijdens de reis moest ik iets verzinnen om weer goede benen te krijgen voor morgen. Ik begon meteen na de finish met een herstel shake en herstel repen om zo de spieren een beetje te ''verwennen". Ik zag ook in ons nieuwe kleding pakket dat er herstel kleding van Skins in zat, dus meteen de herstel broek aangedaan om zo de doorbloeding te verbeteren.

 

Tijdens het inrijden voelde ik me best goed, maar ik kon tijdens de korte sprintjes niet echt mijn hartslag omhoog krijgen. Ik hoopte dat ik tijdens de wedstrijd wel wat dieper kon gaan. 

Deze wedstrijd zou ik ook voor het eerst op mijn fully rijden. Ik had er nog niet op kunnen rijden omdat er wat problemen waren met de achterdemper maar, dat was nu opgelost dus wilde ik meteen kijken hoe het is om op een fully te rijden want ik heb nog nooit op z'n fiets gereden.

De start ging niet fantastisch, ook in de eerste ronde kwam ik niet lekker in mijn ritme en kon niet diep gaan. Ik bleef rond positie 20 zitten en had nog niemand ingehaald.

Ik maakte me zelf een beetje boos en wist dat ik moest inhalen want anders werd het niets, met deze gedachte begon ik dan ook met inhalen.

Binnen no time reed ik vooraan van een grote groep renners, ik zat opeens lekker in mijn ritme en lag zomaar op de derde positie met in mijn wiel alleen nog maar Wilco Verwegen.

Ik ging als een speer en het leek er op dat ik zomaar naar de 2 koplopers toe zou rijden (Frank Schotman en Jeroen Boelen). Ik kwam op 30 meter te zitten en het zou niet lang meer duren voordat ik de aansluiting zou maken maar net op dat moment voelde ik dat ik een lekke band had, hij liep langzaam leeg en ik hoopte dat ik fietsend de verzorging kon halen. Dat lukte maar doordat ik lek reed was de voorsprong van de koplopers weer wat opgelopen.

Eenmaal bij de verzorging aangekomen haalde onze mechanieker (Lars) mijn wiel eruit en stak weer een nieuwe in mijn fiets.

Ik kon weer snel verder en had maar 1 plaats verloren maar, er waren wel 2 renners bij me aangesloten (Hans Becking en Liwald Doornbos). Ik moest eerst weer een beetje in mijn ritme komen dat lukte goed en alweer na 1 ronde konden wij de aansluiting met Wilco maken nu reden we met z'n 4en voor plaats 3.

Ik voelde me op dat moment nog goed maar, al snel ging dat goede gevoel over. Op de klimmen voelde mijn benen net als gister, ik had geen power meer. Ik moesst op de klimmen dan ook snel een gaatje laten maar kon dat wel aldoor goed maken mede door mijn fully, want wat reed dat ding super en een stuk sneller op veel passages.

 

Zo ging het een paar ronde lang; elke keer werd ik gelost op de klimmetjes en kwam ik weer later weer terug. De laatste ronde was het dan wel echt gebeurd met me ik moest ze helemaal laten lopen en reed zo naar de 6de plaats toe. Eigenlijk was ik wel een beetje teleurgesteld want ik had zo graag op het podium willen eindigen, en dat leek ook te gebeuren voordat ik lek reed.

Maar al snel wist ik dat 6de ook zeker geen slecht resultaat was helemaal na de pijnlijke benen van zaterdag.

 

Nu neem ik een week rust om me weer op te laden voor de komende wedstrijden. Zo hoop ik ook een heel seizoen met motivatie naar de wedstrijden toe te leven, vorig jaar had ik aan het eind van het jaar daar wat moeite mee.

Het jaar probeer ik zo in 3 periodes in te delen.

Eerst volgende belangrijke wedstrijd is de marathon van Offenburg en daarna komt het mooie evenement de Alpen Tour er al aan.

 

Afgelopen weekend heb ik 2 wedstrijden gereden, 1 daarvan was de marathon in Sundern-Hagen. Hier had ik slechte benen en werd ontevreden 4de.

 

Zondag reed ik een xc wedstrijd in Havelte hier ging het wat beter alleen de laatste ronde was alle kracht weg. Ik werd uiteindelijk 6de.

Morgen zal ik een compleet verslag uitbrengen, nu eerst rusten want ik ben moe.

Gisteren stond ik aan de start van de Kellerwald bike marathon (120 km, 3000 HM), waar ik mijn overwinning van vorig jaar wilde prolongeren.

Nadat het startschot viel draaide ik meteen achter Ramses Bekkenk het parcours op, de eerste klim reed ik in mijn eigen tempo omhoog, dit deed ik in leidende positie, de volgende klim reed ik ook nog in leidende positie, dit deed ik omdat ik me erg goed en sterk voelde en omdat er geen wind stond en dus had je er geen nadeel van dat je op kop reed.

 

Na ongeveer 20 km, bij de eerste afdaling met grote verborgen stenen, reed ik op zon steen en hoorde ik een knal, ik was lek gereden. Toen heb ik snel mijn band verwisseld, deze kreeg ik niet opgepompt en dus heb ik er weer een ander binnenbandje in gedaan,deze deed het gelukkig wel, in die tussentijd was ik door vele rennners gepasseerd en kon ik weer volle bak gaan rijden om weer dichterbij de kopgroep te komen, ik had er goede hoop in dat het wel zou kunen lukken, want ik had nog 100 km te gaan.

 

In de volgende ronde haalde ik bij de eerste lange klim de laatste grote groep in en had ik nog geen idee hoeveelste ik lag,bij de verzorging hoorde ik dat ik derde lag en met 6 minuten achterstand op de koplopers, bij een bepaald punt dat ik het parcours kon overzien had ik al door dat er niemand meer vlak achter me zat, maar toch ben ik evengoed volle bak doorgereden in de hoop dat de koplopers stil zouden vallen en ik ze nog voor de finish zou kunnen treffen.

 

Bij het ingaan van de derde ronde hoorde ik dat ik nog steeds  6 minuten achterstand had op de twee koplopers  en 6 minuten voorsprong op de nummer 4.

In de laatste afdaling met stenen gebeurde hetgene waar ik niet op hoopte, ik reed weer lek! Snel weer mijn bandje verwisseld ,maar toen bij het oppompen knalde de buitenband eraf,nog een keer overnieuw en een klein beetje lucht erbij ben ik verdergegaan, waarbij ik echt moest oppassen met de bochten vanwege mijn zachte band .Aan het einde van deze afdaling zag ik dat de nummer 4 in mijn wiel zat. Ik had verwacht dat hij me wel voorbij zou gaan, maar hij bleef plakken, bij de laatste klim ben ik  toen volle bak omhoog gereden,want ik wilde mijn derde plek echt niet weggeven,ik gaf alles van mezelf en ik keek even snel achterom en ik zag dat hij had gelost.Nu nog snel naar de finish waar ik uiteindelijk dus als derde binnenkwam.

 

Ik was meteen erg teleurgesteld in mijn derde plaats want ik denk dat ik zeker mee had kunnen doen om de overwinning, maar achteraf gezien kan ik ook wel weer tevreden zijn dat ik met twee lekke banden toch nog derde ben geworden met 9 minuten achterstand op de winnaar Ramses.

Gisteren op de Tweede de paasdag stond de internationale mountainbike wedstrijd in Nieuwkuijk op het programma. Aan de start stonden vele nationaliteiten: Belgen, Duitsers, Britten en Zweden. Voor de 5de keer op rij had ik weer geen geluk met de start, toen ik de start lijst tekende stond ik als 14de dus dat zou mooi vooraan zijn maar in de tussen tijd hebben ze zelf maar even de regels verandert en mocht ik pas als 40ste opstellen. Ik had geen zin om me daar druk over te maken zo vlak voor de start en aangezien dit niet de belangrijkste wedstrijden zijn zit het mij wel goed. Mijn motto was dan ook; ik maak er maar weer het beste van.

 

De start ging natuurlijk ook niet fantastisch, ik moest uitwijken voor een valpartij en eenmaal in het bos waar je niet kan inhalen zat er weer een langzame renner voor me. Dit ging zo even een rondje door en daar verlies je meteen veel tijd mee. 

Maar na 2 ronde rijden lag ik al wel op plaats 18. Ik reed in een groepje met Irjan Luttenberg, Bas Peters, Kevin van Hoevels en 2 Duiters. Ik nam halverwege de ronde de kop over van dit groepje en tot mijn verbazing reed ik ze zo uit mijn wiel. Ik besloot om maar meteen door te trekken om te kijken of ik kon aansluiten bij het groepje voor me met daarin 2 Rabo renners en 2 Trek-Brentjens renners. Ik kwam wel dichterbij maar na een paar rondjes werd er daar wat versneld waardoor ik weer terrein verloor. Zo schommelde ik in mijn eentje tussen 2 groepjes in. Voor me was het gat zo groot geworden dat ik wist dat ik daar niet meer bij ging komen (zeker niet in mijn eentje), mijn voorsprong op de achtervolgende groep was ook wel groot maar zeker van mijn zaak was ik niet helemaal omdat ze met z'n 5en waren.

 

Ik bleef me zelf voor 100% geven en met nog 2 ronden te gaan zag ik dat ik weer uit liep op de groep dat gaf me vertrouwen en zo wist ik bijna wel zeker dat ik deze plaats vast kon houden. Ik lag op dat moment al heel wat ronden lang op de 11de positie.

In de laatste ronde nam ik geen enkel risico meer zodat ik er vrijwel zeker van kon zijn dat ik uiteindelijk 11e zou worden. De achtervolgers kwamen nog wel erg dichtbij (op 6 sec), die hadden de laatste ronde dan ook 30 seconden sneller gereden dan mij.

Gisteren was de eerste wedstrijd van de bergrace serie in Wageningen. Ik had me ingeschreven voor de 150 minuten, dat betekende vroeg uit bed aangezien er om 9.30 werd gestart. Ook hadden we niet veel geluk dat de klok nog een uur voor uit ging, dat werd dus een wat korter nachtje.

 

De start ging voor mij wel goed ondanks dat ik van plek 100 moest komen. Ik kon nog voordat we het officieele parcours op gingen vooraan aansluiten. Ik moest vanaf plek 100 starten omdat alle klasse hier door elkaar heen rijden, en voor deze eerste wedstrijd wordt de start opstelling bepaald op volgorde van inschrijving. Het voordeel is wel meestal dat het een brede start is en vrij lang dus mogelijkheid genoeg om in te halen.

 

Zoals gezegd kon ik dus meteen vooraan aansluiten en meteen het tempo bepalen. In de eerste ronden hadden we een grote kopgroep van een man of 20 denk ik zo.

Zelf reed ik alleen maar bij de eerste 4 want dat reed het lekkerst. Ronde na ronde werd de groep kleiner totdat we met 5 man over waren; Wilco Verwegen, Irjan Luttenberg, Johan Wagenaar en onze oosterbuur Sebastian Szraucner. Deze samen stelling bleef lang intact.

Zelf deed ik veel kopwerk en alles voelde echt lekker aan, ik zat gewoon heel makkelijk op de fiets.

In één van de laatste rondes kwamen we nog maar met z'n vieren te rijden, onze oosterbuur moest ons laten gaan.

Wilco verwegen reed de één na laatste ronde op kop, ik zat direct achter hem en kon mooi een beetje bijkomen.

Alles wees erop dat de wedstrijd werd beslist in de laatste ronde. Ik ging in die laatste ronde op kop rijden in het begin liet ik het tempo een beetje zakken om zo niet te veel kracht te verspelen.

Op de langste klim van het parcours voerde ik het tempo een beetje op, maar plotseling zag ik een een demarrage van Irjan ( Ik had ook niet anders verwacht) ook zag ik niemand volgen, dan ga ik zelf maar in de achtervolgening. Ik kon nog op de klim bij Irjan aansluiten en bij hem in zijn wiel kruipen. Hij hield het tempo hoog maar, ik kon nog gewoon volgen. Op de laatste klim werd het tempo weer even opgevoerd maar ook hier hield ik stand, nu had ik echt goede hoop dat ik meedeed voor de overwinning. Zelf wist ik dat als ik op de klimmen bij kon blijven dat ik kans maakte op de overwinning. Uiteindelijk werd het een sprint Irjan kwam als eerste de laatste bocht door maar daarna was het nog z'n 150 meter naar de streep ik kon mezelf goed optrekken en bleek wat meer snelheid als Irjan te hebben en zo kon ik hem passeren om vervolgens als eerste over de finishstreep te rijden.

 

Het gevoel was goed en zelf merk ik ook dat het elke wedstrijd beter gaat.

Gisteren was de wedstrijd in Honselersdijk, als elite rijder moest ik om 15.15 starten 's Ochtends was het parcours nog een grote baggerbende maar 's middags was het mooi opgedroogd en daar was ik wel blij mee.

 

De start was echt één grote chaos, in eerste instantie stond bijna elke renner niet op de goede plaats dat kwam omdat de jury de namen veel te snel opnoemde zodat niemad tijd had om op te stellen. Ik kon nog wel op mijn plek staan maar daar had ik achteraf niets aan. 

Nog voordat het startschot viel reden er een paar renners weg; valse start dus, iedereen werd terug geroepen en eigenlijk moest er dus opnieuw opgesteld worden maar dat gebeurde dus niet. De één stond 4 meter voor de startlijn en de ander stond gewoon ''netjes'' op zijn plek maar toen zei die microfonist opeens"" plezierige wedstrijd"",terwijl ik nog gewoon wachtend op mijn bovenbuis zat!Ik heb toen snel ingeklikt en ging er  maar snel vandoor maar gelijk was ik alweer tot achtervolgen aangewezen.

 

Duidelijk was dus dat ik meteen een aansluiting wel kon vergeten want de eerste renners waren natuurlijk al lang gevlogen.

Ik probeerde er het beste er van te maken. Ik moest dus de eerste 3 ronden in de achtervolging dit ging goed en kwam na 1 uur rijden op de 8ste plek te rijden. Ver voor me zag ik nog wel Bas Peters en Wilant van Gils rijden maar daar zou ik nooit meer bij komen.

Ik eindigde deze wedstrijd dan ook op plaasts 8, zelf had ik wel op meer gehoopt, het gevoel was ook gewoon goed maar dan moet het wel een beetje mee zitten.

 

Gelukkig was het gevoel goed en dat is dan ook het belangrijkste voor mij want deze wedstrijden zijn nog niet echt belangrijk.

 

Volgende week rijd ik de 150 min in Wageningen.

Gisteren was de eerste mountainbike wedstrijd zoals gebruikelijk in Berlicum.

 

Ik had er veel zin in om weer aan het nieuwe seizoen te beginnen. Helaas had ik zoals gebruikelijk geen geluk met de loting voor de startoptelling ik mocht weer bijna helemaal achteraan staan.

Dat is jammer en zo weet je gelijk al dat een top uitslag moeilijk haalbaar is, of je moet echt geluk hebben en een gaatje vinden met de start. 

Na het startschot was ik goed weg maar, eenmaal op het onverharde moesten we dik in de remmen omdat het voor me niet helemaal goed ging. Links en Rechts werd ik voorbij gereden dus had ik weinig gelukt met de start.

Ik maakte me niet druk en wilde gewoon het beste ervan maken.

 

Ik reed in de loop van de wedstrijd steeds meer naar voren. Dat ging niet gemakelijk op dit parcour omdat er veel wind stond had je natuurlijk veel meer voordeel als je in een groep reed. Ik probeerde dus van groep naar groep te rijden.

Na 1 uur wedstrijd kon ik bij een groep van 5 man aansluiten met daarin Bas Peters, Ramses Bekenk, Frank Beemer, liwald Doornbos en  Bas Theys.

Toen ik hier bij zat zag ik ook meteen dat dit het maximale was want de volgende groep was veel te ver weg om nog te achter halen (helemaal in je eentje).

Met deze groep reed ik dus de wedstrijd uit. In de laatste ronde kwamen we nog met z'n 4en te zitten, Bas Theys en Liwald moesten ons laten gaan en zo streden wij voor plaats 13 helaas kon ik de laatste 300 meter echt niet meer zodat ik achter Frank 16de werd.

 

Over de wedstrijd was ik toch wel teleurgesteld omdat ik weet dat het gewoon beter moet en kan. Volgende week in Honselersdijk opnieuw een kans.

Gisteren stond de eerste wedstrijd van het jaar op het programma. Ik had er na een aantal maanden geen wedstrijden gereden te hebben weer veel zin in.

Mijn vertrouwen in een goede uitslag was ook zeker aanwezig, mijn doelstelling was dan ook gewoon het podium te halen.

 

Na het startschot was ik goed weg en kon ik meteen vooraan in het peloton rijden, We hadden de eerste 5 km tegenwind dus hield iedereen zich rustig en reden we met een grote groep richting de eerste strandafgang.

 

Ik wist dat je hier als een van de eerste moest aankomen want hier wordt vaak meteen de definitieve beslissing in de wedstrijd gemaakt. Ik kwam na Nico Berckmans en Kevin van Hoovels als derde boven. Samen trokken we meteen flink door en zo was meteen de eerste echte kopgroep gemaakt. Verder konden er nog maar een paar renners aansluiten, we waren nu met 6 man. Ik voelde me goed en wist dat dit meteen de groep was die voor de overwinning ging strijden.

 

Na een paar kilometer door de polder gereden te hebben moesten we het strand weer op. Nu hadden we voor de wind en dat is echt afzien want wat gaat dat hard.

Zelf had ik op mijn nieuwe fiets nog geen 46 tandwiel liggen dus kon ik niets anders doen dan volgen in het laatste wiel. 

Helaas was dat voor korte duur want ik reed lek Snel een patroon erin gegooid en maar hopen dat het latex zijn werk nog ging doen.

Ik kon verder gaan maar wist ook meteen dat de kans op het podium verkeken was ik lag nu 9de maar, ik merkte ook dat mijn band weer leeg begon te lopen.

Ik hoopte dat ze bij de verzorging een ander wiel hadden maar helaas! Ik had zelf geen andere wielen mee genomen en ook de verzorging niet.

Maarten probeerde er nog een binnen bandje in te leggen maar dat ging niet echt naar zijn zin en het duurde lang .Vele renners kwamen voorbij en ik werd koud dus besloot ik om uit de wedstrijd te stappen. Tegen mijn gewoonte in maar ik kon me niet meer motiveren om voor plaats 100/200 te rijden en daar kwam nog bij dat ik het ook gewoon koud begon te krijgen en geen zin had om ziek te worden zo in het begin van het seizoen.

 

Helaas einigde mijn eerste wedstrijd dus in een teleurstelling maar ik weet wel dat het goed zit met de conditie. Komende weken staan er allemaal korte wedstrijdjes op het programma om aan de snelheid en wedstrijd hardheid te wennen.

 

Van het weekend Berlicum ik heb er zin in!

Inmiddels ben ik alweer 2 dagen thuis van het trainingskamp.

We hebben daar als team goed kunnen trainen alleen werd het geduurende week steeds kouder en dat was voor mij niet zonder vervolgen. Ik werd verkouden en dat is nog steeds niet over, gelukkig heb ik wel gewoon kunnen trainen.

 

Op dit moment geniet ik even van een paar dagen rust zodat ik goed kan herstellen en daarna weer door kan met mijn trainingen.

 

Inmiddels wordt mijn wedstrijdprogramma ook meer duidelijk. Zie hiervoor mijn agenda.

De eerste wedstrijden zullen nodig zijn om weer wedstrijdritme te krijgen.

 

Verder wil ik iedereen uitnodigen om op 10 Maart naar schouwburg Cool te komen voor de sportverkiezing van het jaar de avond begint om 19.30.

 

Zo het is weer een tijd geleden dat er iets nieuws op mijn website is verschenen, er gebeurd ook niet veel op wedstrijd gebied vandaar. Dat houd niet in dat ik helemaal niets doe verreweg van dat, ik ben hard aan het trainen voor het nieuwe seizoen. Het gevoel is goed en dat kreeg ik gisteren nog eens bevestigd. Ik had gisteren inspanningstest gedaan en daaruit bleek dat ik veel sterker ben geworden. 

 

Ik ben nu bezig om een mooi programma in elkaar te zetten voor 2010.

Komt binnenkort online.

Een ding is zeker volgende week vertrek ik met de ploeg op trainingskamp naar Calpe.

 

Ik wil nog even terug komen op 2009; Ik ben genomineerd voor sportman van het jaar van Heerhugowaard, stemmen kan hier. Wel even van alle categorieën een naam insturen. 

De laatste tijd is het erg rustig geweest op mijn site dit komt gewoon omdat er weinig gebeurt qua wedstrijden. Na HvH-Den Helder heb ik ruim 2 weken niets gedaan en eerst uitgeziekt. Ik ben ook meteen naar de fysio gegaan om mijn rug na te laten kijken dat gaat goed, alleen met mijn nek zit het nog niet helemaal 100%.

Dit was na mijn laatste wedstrijd het eerste doel, weer helemaal fit te worden.

 

Op dit moment heb ik mijn trainingen weer opgepakt en is de motivatie weer geheel terug. Ik ben regelmatig te vinden in de sportschool waar ik mijn kracht training doe.

De eerste officiele wedstrijd die ik ga rijden is Egmond pier Egmond 9 jan 2010. Vorig jaar moest ik hier voor afzeggen vanwege mijn gezondheid, ik ben blij dat ik deze editie weer meedoe.

 

In 2010 ga ik me weer helemaal op de marathon wedstrijden richten. Ik wil me daar verder in ontwikelen. Ook verander ik per 1 januari van team, het Feenstra biketeam heeft me een paar maanden geleden benaderd of ik voor hun wilde rijden.

Ze hebben mij een aanbod gedaan wat ik niet kon weigeren. In 2010 kan ik me wat meer op het mountainbiken richten om zo een stap omhoog te maken.

 

Voordat ik in Egmond mijn eerste wedstrijd ga rijden zal ik eerst nog aan de start verschijnen  van een (trainings)wedstrijd op 27 dec in Enkhuizen.

 

Zondag was mijn laatste wedstrijd van het jaar, HVH-Den-Helder.

Mijn voorbereiding is lang niet goed verlopen, na het Nk marathon was mijn motivatie weg en werd ik wat ziekjes. Ik trainde alleen als ik zin had en als ik me goed voelde de heleweek heb ik me niet echt goed gevoeld en dus ook niet getraind. De week erna was ik weer beter en probeerde ik weer wat meer te trainen maar, als de motivatie en de zin om te fietsen weg is is trainen echt moeilijk.

Toch heb ik die week wel aardig wat getraind.

 

Precies 1 week voor HVH-Den-Helder kreeg ik een zere keel en werd ik enorm verkouden. Ik hoopte dat het na een week weg was en dat ik toch redelijk fris aan de start kon verschijnen. Halverwege de week leek het ook de goede kant op te gaan maar, een dag later voelde ik al dat dit best wel hardnekkig kon zijn. Mijn hele hoofd zat vol en ook kreeg ik wat druk op mijn oren, meestal als ik dat heb is dat niet zo best.

 

Toch besloot ik te starten omdat ik hoopte dat ik het los kon fietsten. Na het startschot kon ik ook makelijk mee komen.

Nu kwam het zware stuk waar het strand werd opgespoten, hier kon ik als 3de aan beginnen achter Ramses Bekkenk en Koen van Haaster. Ramses reed hier meteen weg, ik kon er op dat moment niet voorbij en Koen moest even wachten tot ik er voorbij kon. Ramses had nu al een aardige voorsprong en ik hoopte dat ik dat nog dicht kon rijden maar helaas was ik niet bij machte om dichter bij hem te komen.

Tot aan Scheveningen heb ik in mijn eentje gefietst daarna heb ik me terug laten zakken in de groep omdat ik al voelde dat ik niet goed was vandaag.

Ik merkte dat ik gewoon niet genoeg power in mijn benen had, wat vandaag echt nodig was.

 

Hoe verder we kwamen hoe slechter ik me ging voelen ik begon enorm te zweten en mijn hoofd zat nog helemaal vol, dat was nog niet alles ook begon mijn rug enorm veel pijn te doen, dat kon er ook nog wel bij.

 

Ik deed in de groep wel wat kopwerk maar echt heel kort omdat ik gewoon niet meer kon. Ik moest zolang mogelijk blijven aanklampen want ik had geen zin om in mijn eentje te rijden. Toen we bij Ijmuiden waren heb ik de groep laten gaan en ben ik rustig naar Wijk aan Zee gereden waar ik in de auto ben gestapt. Dat stuk van over de sluizen voelde ik me echt beroerd en slecht en merkte ik dat ik gewoon al naar de klote was.

 

Achteraf gezien had ik beter niet kunnen starten want als je je zo voelt de laatste 3 weken komt het meestal niet goed. Mijn voorgevoel was ook helemaal juist helaas.

Nu laat ik me eerst weer helemaaal oplappen voordat ik weer met trainen begin.

De eerste 2 weken doe ik helemaal niets daarna begin ik weer een beetje met trainen in de sportschool voor de voorbereiding op 2010.

 

Hopelijk gaat 2010 een mooi jaar worden, marathons is dat jaar in ieder geval het hoofddoel en ik hoop weer een stap vooruit te maken.

 

 

Zaterdag 24 oktober heb ik in het park van Luna een clinic gegeven.

Het weer werkte gelukkig mee,en de deelnemers konden terug kijken op een mooie sportieve dag waar heel wat geleerd is.

De foto's zijn terug te vinden in het fotoboek.

Vandaag werd het Nk marathon verreden in Limburg. 

Na de start kon ik me mooi voorin handhaven, mijn benen voelden goed en ik had meteen goede hoop op een mooie klassering.

Eerst werd de Belgische Voerstreek aangedaan,  hier was het erg modderig maar goed te fietsen.

Ook hier kon ik me goed van voren laten zien en ook op de klimmen kon ik goed meekomen, de groep bestond toen nog uit een man of 15.

 

Op de laatste klim in de Voerstreek moest iemand voor mij afstapen waardoor ik ook van mijn fiets af moest, dit kostte me de aansluiting met de eersten.

Ik kwam nu alleen te zitten, ik dacht toen; ik wacht tot de volgende groep maar die kwam niet dichterbij dus besloot ik toch maar alles op alles te zetten om het gaatje proberen dicht te rijden, even leek het te lukken maar, tot mijn spijt redde ik het net niet.

 

Later pikte ik Jimmy Tielens op hier heb ik even mee gereden tot de Keutenberg toen liet ik hem achter me.

Toen zag ik dat Ramses Bekkenk ook vlak achter me zat dus wachte ik op hem (hij had lek gereden). Samen konden we verder rijden, later kwam er ook nog een Belg bij dus reden me met z'n drieën.

 

Bij Cadier en Keer moest Ramses ons laten gaan (hij was naar de klote van zijn inhaal race) nu reden we nog met z'n tweeën.

Bij de laatste 10 km zagen we nog iemand rijden, het was Joris Massaer die haalden we nog bij.

Ik kon hun voor blijven omdat hun nog moesten sprinten voor de 2de plaats in het Belgische kampioensschap. Toen ik over de finish kwam wist ik nog niet meteen hoeveelste ik was geworden maar even later werd duidelijk dat ik 6de Nederlander ben geworden en 8ste totaal.

 

Hier ben ik zeker tevreden mee maar, misschien had er wel meer in gezeten als ik niet de slag miste daar in de Voerstreek, maar dat is als en dat weet je toch niet.

Nu op naar de langste strandrace van de wereld, Hoek van Holland- Den Helder.

Gisteren stond ik aan de start van de Langenberg marathon.

Na eerst een stuk vals plat asfalt (ongeveer 3km) kwamen we bij het bos uit, hier werd de klim wat steiler. Ik ging hier op kop rijden en merkte dat ik al meteen alleen kwam te zitten. Dit was niet helemaal de bedoeling dus besloot ik wat rustiger aan te doen, om zo weer bijgehaald te worden.

 

In de afdaling keek ik achterom en zag dat ik alleen maar uit gelopen was, dus besloot ik maar om door te rijden en kijken wat er ging gebeuren.

We moesten nu de Langenberg op en daar reed ik maar gelijk een strak tempo, Al snel kon ik niemand meer zien.

Ik bleef lekker een hoog tempo rijden en alles voelde goed aan, op de klimmen voelde ik me erg sterk en kon ik met veel kracht omhoog rijden.

 

De 2 rondes die nu nog moesten komen ben ik totaal niet in de problemen gekomen. Ik kon een goed tempo blijven rijden met weinig verval in ronde tijden.

 

Uiteindelijk kwam ik met ruim 30 minuten voorsprong op de nummer 2 over de finish. 

Voor mij was het gevoel goed, ik vond het alleen erg jammer dat er weinig tegenstand was vandaag.

Leuke bijkomstigheid was dat ik de snelste tijd ooit gereden had en dat met een niet helemaal droog parcours.

 

Ik ben nu zelf al een aantal jaren bezig met mountainbiken en ik heb gemerkt dat het steeds meer aan populariteit toeneemt, ik wil me hierbij ook richten op de ontwikkeling van deze tak van sport door clinics te gaan geven.

 

Ik wil me tijdens deze clinic ( die 2 tot 3 uur zal bedragen) richten op alle facetten van het mountainbiken , denk hierbij aan stuurtechniek, klimmen, dalen, positionering op de fiets e.d.

 

Deelname is toegangelijk voor iedereen,jong en oud, beginnend of gevorderd.

 

De clinic zal gaan plaatsvinden op zaterdag 24 oktober op en om het parcours van Heerhugowaard( Park van Luna) en zal starten om 10:30. 

Er zal verzameld worden bij de parkeerplaats van "SportLagune".

 

De kosten voor deze clinic zullen 5 euro bedragen.

 

Interesse? Aanmelden kan via deze website.Let op: vol=vol!( max.10 personen)

 

Aan het einde van de clinic zal er voor een broodje gezorgd worden zodat de inwendige mens weer kan herstellen.

  

Geinteresseerden dienen zelf in het bezit te zijn van een mountainbike of crossfiets en het dragen van het een valhelm is verplicht. Deelname op eigen risico.

 

 

Dit weekend vindt het EK marathon plaats, maar omdat ik me daarvoor wel gekwalificeerd heb maar niet geselcteerd ben, besloot ik om de marathon in Sankt -Wendel te gaan rijden. (De exacte reden waarom ik niet mee mocht naar het EK is me niet duidelijk). Voirg jaar heb ik ook de marathon in Sankt Wendel gereden en dat was me goed gevallen en aangezien hier ook het WK marathon van 2010 gaat plaatsvinden is het een goede reden om alvast het parcours te verkennen.Aan de start stonden veel wereldtoppers die wederom het EK niet gingen rijden, waarom is me niet duidelijk maar ik denk dat ze het te ver vonden.

 

Met de start kon ik makkelijk meekomen, ook op de startklim kon ik makkelijk mee (vorig jaar moest ik daar de kop laten gaan). Zo reden we de eerste 30 minuten met een groep van 15 man. Ik voelde me goed, de benen waren echt top en had dus hoop op een super uitslag maar na een half uur reed ik lek. Voor me reed iemand in een kuil, ik kon die kuil niet meer ontwijken en daar bleek een flinke steen in te zitten want al mijn latex spoot uit mijn band.

Ik baalde flink maar, snel haalde ik mijn voorwiel eruit nieuw bandje erin en weg was ik weer.

Ik had er het bandje zeker snel verwisseld maar het koste toch erg veel kostbare tijd. Ik wist ook meteen dat ik een top klassering wel kon vergeten want om deze toppers weer in te halen moet je harder rijden dan hun,

wel wilde ik het er het beste van maken en hopen dat er nog wat mensen vooraan stil zouden vallen.

 

Ik merkte ook dat ik na de lekke band veel power in mijn benen had, ik haalde al snel weer mensen in en kwam uiteindelijk in het 2de groepje te rijden. Ik deed al het kopwerk want ik vond het tempo gewoon veel te laag.

 

Na 53 km hoorde ik dat ik 4 minuten achterlag op de eerste renners, op zich niet slecht maar, ik voelde dat ik dit tempo niet nog 50km vol kon houden en zo moest ik gewoon genoeg nemen met max een top 10 plaats.

 

Met nog 40 km tegaan kreeg ik het even zwaa,r ik had moeite met volgen en moest zelfs een paar keer lossen bij 2 andere renners. Gelukkig kwam ik later weer over het dipje heen maar, echt top zoals de eerste 2 uur was ik niet meer. 

Met nog 10 km te gaan kwam de nummer 9 nog in het zicht. We reden toen nog met 3 man en hadden hoop die nog te pakken. 

Ik was de laatste 10km echt op, ik kon niets meer , op karakter kon ik nog net aanpikken bij die 2 maar op de laatste klim moest ik ze laten gaan. zij zouden nog wel de nummer 9 pakken. Ik kwam te kort en zo kwam ik als 12de over de finish, kapot was ik ik had alles gegeven om het beste er van te maken en dat was de 12de plaats!

 

Het was jammer dat ik lek reed want anders had er echt een top klassering in gezeten. Uitslagen vind je hier

 

Gisteren heb ik de marathon in Daun gereden.

Na het geven van het startschot was ik goed weg ik kon meteen op kop rijden en nam het peleton op sleeptouw. Op de eerste klimmen reed ik een stevig tempo naar boven zodat er heel wat rijders af moesten.

De eerste overname kwam van Ramses Bekkenk vlak voor een steilere klim (hij heeft parcours kennis). Daarna kwamenn Van Hoovels en Brentjes me voorbij en het tempo ging omhoog  ik kon volgen maar eenmaal boven werd er meteen doorgetrokken en dat trok ik even niet, ik moest passen.

Ik kwam nu in mijn eentje te rijden. Ik keek achter me en zag  Axel Bult met 2 man bij zich. Ik wachte op hen om zo samen te kunnen rijden.

 

De 3 koplopers bleven wel in het zicht maar echt dichterbij kwamen we niet. Op een steile klim vlak voor de eerste verzorging reed ik op kop van het groepje; eenmaal boven keek ik achterom en zag dat ik alleen over was. Ik besloot mijn eigen tempo te gaan rijden en te kijken wat er ging gebeuren. 

Ik kon het gaatje met de 3 koplopers dicht rijden en zo bij hun aansluiten.

Samen reden we verder maar al snel merkte ik dat ik op de klimmen iets te veel moest geven. Op de eerste volgende klim kon ik dan ook niet meer volgen en liet ik ze weer gaan

. 

Vervolgens reed ik gewoon mijn eigen tempo door om zo mijn 4de plaats te kunnen behouden.

Even later kwam ik zowaar op de 3de plaats te rijden, omdat Brentjes lek had gereden, dat was dus zomaar een meevaller.

Ik bleef een strak tempo rijden en dat resulteerde in weer de aansluiting bij de 2 koplopers. 

Zelf wist ik dat ik dat ik op dat moment niet de sterkste was (anders moest ik ze niet al 2 keer laten lopen). Dat bleek ook op een van de klimmen, ik moest ze weer laten lopen zodat ik weer in mijn eentje kwam te rijden.

Wel bleven ze de hele tijd in het zicht en was de voorsprong niet heel groot.

 

Vlak na de 3 de verzorging gleed ik onderuit, mijn stuur stond scheef en mijn elleboog lag helemaal open ( de oude wond was weer open gesprongen)

Ik verlor niet heel veel tijd door dit voorval maar, ik wist ook niet hoeveel voorsprong ik op de achtervolgers had.

Bij de finish bleek dat ik vrij veel voorsprong had op de nummer 4. Ik kwam dus als 3de over de finish en daar was ik wel erg tevreden mee alleen zag mijn elleboog er niet goed uit er zat weer een groot gat in en daar baalde ik wel erg van.

 

Hopelijk herstelt het snel en ondervindt ik er weinig last van.

Even snel een update: Ik ben net thuis gekomen van een vervelende terugreis uit Duitsland maar, zondag heb ik wel een mooie 2 de plaats gehaald in de Bank1saar marathon in Sankt-Ingbert. Ik bereikte de finish na Hannes Henze en voor Roland Golderer. Later meer over de marathon en de rest.

Gisteren stond ik aan de start van de Keiler-bike marathon in Wombach.

Na het startschot was er eerst een opwarmingsronde van 2,5 km, hierna werden we los gelaten op het parcours. Ramses Bekkenk legde er meteen een hoog tempo op zodat de hele groep meteen uiteen viel. Ik kon wel mee maar het voelde niet echt goed aan. Ik merkte dat ik nog niet goed warm was en moest op de 2^de klim een gaatje laten. Ik was niet de enige die het tempo niet aan kon want nog 2 renners  lieten het lopen. Nu was er een kopgroep van 3 man met Ramses daarin en 2 Duitsers ik zat daar achter met 2 andere Duitsers. Ik bleef mijn eigen tempo rijden en zo kon ik de kopgroep telkens blijven zien, zodat ik op een gegeven moment het gat kon dichten (dat was mijn plan tenminste).

Ik reed zo een hele tijd op kop van de 2^de groep zodat ik lekker in mijn ritme kwam, en dat lukte goed want al snel waren we nog maar met z’n tweeën over . Ik voelde me beter en beter worden en had vertrouwen om weer bij de eerste aan te sluiten. In een lange afdaling kwam ik zelfs alleen te rijden en dat gaf me nog meer vertrouwen.  Na deze afdaling was er een scherpe bocht naar links en toen kwam er een stuk vals plat omhoog hier zag ik dat ik nog maar een meter of 30 achter de leiders reed. Ik ging staan op mijn pendalen en dacht even het gaatje te dichten maar plots moest ik stoppen. Ik had lek, snel pakte ik mijn flesje schuim en spoot dat in mijn band maar het hielp niet omdat er een te groot gat in zat, dan maar een binnenband erin snel een luchtpatroon er op maar, toen ik die er afhaalde trok ik gelijk mijn ventiel mee

. Nu stond ik wel even te vloeken maar ja ik moest verder. Ik werd natuurlijk al wel ingehaald door veel mensen en ik zag een goede klassering al meteen in rook op gaan. Vlug mijn laatste bandje gepakt weer mijn patroon er op,nu ging het wel goed maar echt vol zat de band niet. Ik besloot toch om weg te gaan want ik wilde niet nog meet tijd verliezen.

Nu moest ik gewoon geluk hebben en iets voorzichter de afdalingen in gaan. Mijn inhaalrace kon beginnen gelukkig kon ik snel mijn ritme weer vinden en kon ik al weer veel mensen inhalen.  Uiteindelijk kon ik niet verder komen dan plaats 6.

 Uiteindelijk moet ik met de 6 de plaats tevreden zijn want, die lekke band heeft me veel tijd gekost , er had zeker meer in gezeten vandaag  en mijn vorm is weer aan het terug komen, hopelijk kan ik volgende week nog een grote sprong maken tijdens de trans-scharzwald zodat ik goed voorbereid aan de start van het WK verschijn.

Gelukkig heb ik na een mindere periode nu weer voor me zelf laten zien dat ik weer goed bezig ben. Ook weet ik nu wel weer waarom het tijdens het NK niet lekker liep, 2 weken daarvoor had ik een antibiotica kuur gehad en die heeft er toch aardig bij me ingehakt. Daar had ik tijdens en voor het NK helemaal niet over nagedacht dat dat zoveel sloopt in je lichaam. Tijdens het trainen merkte ik wel dat het na 2,5 uur gewoon gedaan was en dat ik dan ook echt naar de klote was en dat heb ik normaal nooit. Later bleek dat dit door de antibiotica kuur kwam

Gelukkig gaat nu alles weer goed, ook lopen de trainingen weer als vanouds dus verwacht ik dat ik nog een mooi najaar ga krijgen.

Gisteren stond ik aan de start van het NK XC in Noorbeek in Limburg. Ik heb voor deze wedstrijd geen speciale voorbereiding gehad sterker nog ik heb 2 weken voor de wedstrijd nog een rust periode gehad om  in de maand augustus goed in vorm te zijn. Dus de wedstrijd was voor mij gewoon een normale wedstrijd, zoals elke andere wedstrijd. Echt idaal kwam deze wedstrijd ook niet uit met mijn werk want ik moest de afgelopen 2 weken elke dag werken waardoor ik dus ook 12 dagen achter elkaar in de nacht dienst zat. Normaal heb ik nog een gewoon weekend maar dat was dus nu niet zo.

 

Toch ging ik wel met vertrouwen van start omdat ik hoopte mijn goede vorm van de afgelopen wedstrijden mee te nemen maar, helaas na het start schot merkte ik al heel snel dat ik enorm slechte benen had. Totaal geen power en ook kwam ik totaal niet in mijn ritme dus het was vechten om goed in de wedstrijd te komen dat lukte niet. Ook kreeg ik in de 3de ronde een lekke band nu moest ik dus lopen naar de verzorging en echt dichtbij was die niet. Ook in de eerste verzorgingspost had ik geen voorwiel staan maar alleen een achterwiel, dus besloot ik maar een nieuwe binnenband in mijn wiel te doen. Dit koste natuurlijk veel tijd en plaatsen, ik kon mijn race weer hervatten op de laatste plaats.

Mijn moraal was hierdoor echt to een echtt dieptepunt gezakt maar toch wilde ik de wedstrijd gewoon uitrijden als training, want een goed resultaat zou er niet meer inzitten.

 

Helaas sloog het noodlot na 2 km alweer toe, weer lek nou niet in een keer maar in de vorm van een afloper. Nu was ik echt er klaar mee en tot mijn grote ergenis kon ik door de modder op mijn handschoenen en shifters ook al niet meer schakelen.

Ik bereikte nog wel de verzorgingspost maar, ik had toen voor me zelf al besloten om daar uit de wedstrijd te stapen. Ook werd ik toen al ingehaald door de koplopers en dat is me nog nooit zo snel gebeurt en de laatste 2 seizoenen ben ik al helemaal niet meer gedubbeld.

Helaas kon ik me niet meer motiveren om verder te gaan met de wedstrijd maar dit had voor mij gevoel echt geen zin meer.

Nu ga ik weer lekker verder met mijn opbouw naar het WK marathon. 1 augustus zal weer mijn eerste wedstrijd zijn en dat is een marathon in Wombach. Hopelijk kan ik weer snel mijn oude vorm van de maand mei/juni op pakken.

 

 

 

Vanaf gisteren ben ik weer in training, gisteren zijn ook de hechtingen uit mijn ellebogen gehaald, nu slik ik alleen nog antibiotica. Voor de rest gaat het goed met mijn armen, geen pijn meer wat ik de eerste dagen wel had.

 

Vanaf maandag ben ik dus weer terug in training alle trainingen zullen in het teken staan van het WK marathon. Als voorbereiding gaan we met de selectie een meerdaagse wedstrijd rijden. Dit wordt de Tour de france voor mountainbikers of de trans-scharzwald in Duitsland.

Ook de rest van de wedstrijden die ik vanaf nu ga rijden staan in het teken voor het WK.

De eerst volgende wedstrijd zal voor mij het Nk in Noorbeek zijn, ik ben benieuwd hoe dit zal gaan. Zelf heb ik wel veel vertrouwen in een goede afloop.

Het zal wel moeilijk worden om echt een super resultaat neer te zetten omdat ik natuurlijk geen ideaale voorbereiding heb gehad maar, dat is natuurlijk een keuze die je moet maken.

 

Mijn programma zal dus wel wat wijzigen ten opzichte van wat ik op mijn planning had staan. Binnenkort zal ik het programma op mijn kalender zetten.

 

Het heeft even geduurd voordat ik iets op mijn site heb gezet van afgelopen weekend, dat heeft een kleine oorzaak.

 

Alles leek super te gaan de hele wedstrijd, ik reed al snel aan de leiding met 7 andere renners en we haden al een voorsprong van 8 minuten bij elkaar gefietst. Vlak voor de doorkomst van de 2 ronde kregen we een steile klim van 20% hier stonden enorm veel supporters te kijken (ik denk z'n 500 man).

Dat fietst echt super lekker omhoog want je wordt gewoon omhoog geschreeuwd. Hier liet ik even zien aan mijn mede vluchters dat ze aan mij een zware zouden hebben. Ik plaatste hier een versnelling die niet door iedereen beantwoord kon worden.

We kwamen nu met 5 man aan de leiding te rijden het tempo lag niet echt super hoog en ik reed eigenlijk op reserve.

Af en toe werd er wel een versnelling geplaatst maar ik kon altijd makkelijk mee.

 

Na 80 km gebeurde er voor mij iets heel vervelends.

Na een snelle afdaling (ik reed als derde) kwam er plots een diepe kuil die ik te laat zag en er nog op kon reageren. Ik vloog met hoge snelheid op de kop en belandde zo op de grond op met mijn gezicht raakte ik de grond. Ik wilde weer snel verder fietsen en pakte mijn fiets maar, helaas was dit niet mogelijk omdat mijn hele stuur krom was en een stuk van mijn stuurpen was afgebroken.

Toen begon ook pas de pijn te komen en zag dat ik helemaal open lag, het bloed stroomde uit mijn beiden ellebogen en ook mijn buik deed zeer (ik ben waarschijnlijk op mijn stuur gevallen met mijn buik) Ik schreeuwde om hulp en al snel werd ik naar het rode kruis gebracht. Hier werd een ambulance gebeld om mij af te voeren naar het ziekenhuis.

Hier werd ik helemaal na gekeken. Er werden er foto's gemaakt van mijn buik en ellebogen, ook werd er een echo gemaakt van mijn buik want ze dachten dat er misschien een inwendige bloeding zou zijn.

Gelukkig bleek dat niet zo te zijn en bleek er ook niets gebroken te zijn, wel zitten er in mijn beide ellebogen flinke diepe gaten die gehecht moesten worden en dat was niet fijn.

 

De eerste dagen heb ik echt veel pijn gehad nu gaat het redelijk goed en krijg ik weer wat kracht terug in mijn armen.

Ik baalde hier enorm van want ik had in deze wedstrijd zeker op het podium kunnen rijden en ook wel kunnen winnen. Gelukkig had ik al wel voldaan aan de kwalificatie eis voor het EK&WK marathon want anders was het nog veel pijnlijker voor me ( dit was ook een kwalificatiewedstrijd)

 

Deze week zou ik al rust nemen dus veel training zal ik niet missen, wel zal ik de 3daagse in Groesbeek moeten missen hierdoor.

Hopelijk zit ik begin volgende week weer op de fiets zodat ik me rustig kan voorbereiden op de hoogte punten van het seizoen voor mij.

Vandaag stond ik aan de start bij de nationale wedstrijd in Groesbeek. De start opstelling was nog niet bijgewerkt na vorige week dus stond ik nu weer redelijk achteraan, een absolute fout van de knwu. Ik maakte me daar niet druk om maar, goed is het natuurlijk niet, anders had ik veel meer vooraan kunnen starten na mijn 2de plaats van  vorige week. Omdat de start heel belangrijk is bij een mountainbike wedstrijd is het altijd lekker als je vooraan start.

 

Mijn start was ,ondanks alles,wel goed ik kon mooi overal tussen door en kon als 10de het bos in. Helaas kon ik toen even niet inhalen waardoor ik niet mee kon gaan met de kop van de wedstrijd gedurende het eerste rondje. Zelf had ik wel het idee dat ik met ze mee kon. Na het eerste rondje kwam ik door als 5de. Ik reed toen alleen maar dat leek me niet z'n goed idee want in mijn eentje zou ik het gat met de koplopers niet kunnen dichten. De kop van de wedstrijd bestond op dat moment uit: Jelmer Pietersma,Bart Brentjens, Gerben de Knegt en Chris Jongewaard uit Australie, geen kleine jongens dus!

 

Ik liet me dus inlopen op de achtervolgers (Axel Bult, Tim Wijnats) We reden een aantal ronden samen maar op een gegeven moment moest Tim ons laten gaan, niet veel later kwam Wilant van Gils bij ons aansluiten.

 

Wilant kon in de laatste ronde bij ons weg rijden en ook Axel moest ik op een gegeven moment laten gaan maar, die kon ik op de klimmen weer redelijk terug halen, maar ik kon net niet meer de aansluiting vinden helaas.

Ik moest tevreden zijn met een 7de plaats en dat ben ik zeker want ik had super veel power in de benen zeker op de klimmen kon ik lekker door trekken.

Volgende week staat er  weer een marathon op het programma, ik ga daar met veel vertrouwen van start.  

Gisteren naar Holten geweest om daar een nationale wedstrijd te rijden. Eigenlijk zou ik zondag een marathon in Malmedy rijden maar omdat ik nog  wat vermoeid was de hele week heb ik besloten om niet weer een verre reis te maken en een heel weekend weg te gaan. Lekker een weekend thuis en zondag pas later in de morgen vertrekken was nu de planning.

 

In Holten aangekomen was het erg regenachtig maar, dat stopte precies toen wij ons op moesten maken voor de start. Het parcours lag er wel wat vochtig bij maar er was goed op te rijden. Mijn start was niet goed ik kwam niet lekker weg en het was weer even wennen om zo explosief te starten. Ik kon dit gelukkig snel goed maken want na de start strook had ik al de aansluiting gevonden met de kop van de wedstrijd. Hiervoor reden alleen nog 2 man Tim Ottens en Onno Reijnhout. Die hadden meteen een gat geslagen met de rest, ik besloot om niet af te wachten wat er zou gebeuren maar reed in één ruk naar de leiders toe, er was niemand die me volgde  en zo kwamen we met 3 man aan de leiding te rijden.

 

Na het eerste rondje moest Onno ons laten gaan en zo kwamen Tim en ik met zijn tweeën aan de kop van het deelnemersveld.

We reden de gehele wedstrijd samen en ook het samenwerken ging goed. Zo konden we zonder al te veel inspanning onze voorsprong vergroten op de achtervolgers.

Ook in de laatste ronde bleven we samen, dus moest er op het eind gesprint worden om de eerste plaats. Tim sneed net even beter één van de laatste bochten aan waardoor hij binnendoor bij mij kwam en had toen meteen een klein gaatje, ik kon dit niet meer beantwoorden dus moest ik tevreden zijn met plaats 2.

 

Uiteraard ben ik hier tevreden mee alleen was wel jammer dat de echte toppers er niet waren want, ik wilde wil eens kijken hoe ik er voor sta. Wel is dit voor mij weer een hoogte punt want nog nooit eerder stond ik  op het podium bij een nationale mtb wedstrijd bij de elite.

 

Volgende week weer een xc wedstrijd in Groesbeek, de week erop weer een marathon in Frammersbach. Deze marathon wil ik weer knallen omdat het een uci categorie 1 wedstrijd is en ik wil eens kijken of ik daar nog steeds goed in vorm ben. 

Vrijdag met de camper naar het vere Zuid-Duitsland vertrokken, net voorbij Munchen was de plaats van bestemming. Omdat we vrijdag aan het eind van de middag weg gingen hebben we 's avonds overnacht.

Zaterdagmiddag kwamen we in Tegernsee aan, een mooie plaats met pittig wat bergen erom heen, alleen was het weer enorm slecht. Het heeft de hele middag geregend, later bleek dat dit geen invloed had op het parcours.

 

Zondag om 9 uur was de start, ik zat meteen goed van voren.

We werden meteen de bergen ingestuurd. Ik kon meteen,een kleine versnelling opzoeken want het liep gelijk steil omhoog.

Zelf dacht ik nog; het zal wel niet zo lang duren voordat het weer wat vlakker wordt. Nou dat had  ik dus mooi fout, er moesten meeteen 750 hoogte meters overwonnen worden en dat nog steeds bijna op de kleinste versnelling 22-30 (ja ik had nog 1 tandje over).

Toen ik boven kwam na 40 minuten was het hele veld natuurlijk al uit elkaar geslagen. Ik lag op dat moment op de 7de positie vlak achter de toen nog zichtbare Bas Peters.

Toen volgde er een mooi technisch stuk met boomwortels en stenen hier kon ik de nummer 6 bij halen omdat die dat hele stuk lopend aflegde, waarom weet ik niet maar hij dacht zeker dat dat sneller was.

Samen kwamen we bij de eerste verzorging aan, hier kregen we een nieuwe bidon aangerijkt.

 

Na wat kop over kop gereden te hebben kregen we de nummer 5 in het vizier, deze werd snel gepaseerd hij kon niet aanpikken. Toen volgde al weer snel de 2 de bekimming, hier reed ik de andere renner bij me uit het wiel. Het liep nu allemaal wat makkelijker dan bij de eerste beklimming. Na deze klim kregen we een enorm mooie gladde afdaling met stenen en rotsen. Hier kwam ik heelhuids beneden maar er zat op dat moment wel iemand in mijn wiel. Het was niet de renner die ik als laats los had gereden maar die andere, die we met z'n tweeën voorbij gereden waren,hij  had stuurbord nummer 8. Hij reed op een fully en daar heb je met zulke afdalingen toch enorm veel voordeel mee.

 

Nu volgde er een vlak tussenstuk naar een van de andere bergen.

Deze beklimming zou ons naar het hoogste punt van de dag brengen (op 1200meter)

naar de ski helling.

Deze klim was weer zo enorm lang en steil. Ik kwam lekker in mijn ritme en kon zo naar de top klimmen. Ik deed er z'n 40 minuten over. Ook na deze beklimming volgde er een super afdaling met veel grote stenen en steile stukken. Ook op dit stuk zou je met een fully veel voordeel hebben, want zelfs na deze afdaling deden mijn kuiten zeer, ook moet je met zulke afdalingen zo geconcentreed blijven want elke foutje kan fataal zijn. Ik kwam goed beneden en nu kwam er weer een tussenstuk naar de andere berg.

 

De langste beklimmingen waren nu geweest maar we kregen nog wel 3 klimmen die ook erg zeer deden. De eerste reed ik in 20 minuten omhoog ,de 2de in 18 minuten en de derde in 16 minuten. Op de laatste klim had je echt een mooi uitzicht over het grote meer dit was de eerste keer dat ik echt genoot van de mooie omgeving hier want ik wist nu ook zeker dat ik mijn 5de plaats vast ging houden en dat was het doel van vandaag (bij de eerste 5 eindigen). Nu volgde er nog een afdaling naar de finish toe.

Ik kwam in ruim 4,30 uur binnen met 3 minuten achter stand op de Nederlands kampioen Bas Peters die 4de werd en met ruim 6 minuten voorsprong op de nummer 6.

 

Mijn doel was gehaald de eerste 5! Eigenlijk is die geen moment in gevaar gekomen wat ik heb op de eerste klim na de hele tijd op plaats 5 gereden.  

Waarom ik bij de eerste 5 wilde einigen is als volgt; deze wedstrijd was een kwalificatie wedstrijd voor het ek en wk marathon. Je moest bij de eerste 5 eindigen en daar heb ik nu aan voldaan.

 

 

Maandag, 2e pinksterdag stond ik aan de start van de marathon in La Reid, nu wel vooraan.

Het liep meteen lekker en ik kon makkelijk mee met de kopgroep die uit een man of 12 bestond. Toen ik even op kop ging rijden werd de groep meteen kleiner, we kwamen met 3 man te rijden.

 

Op dat moment reed ik lekker mijn eigen tempo en dat bleek voor velen dus al te snel (goed teken dacht ik zelf). Helaas maakte ik een fout; ik reed dwars door een plas heen maar die bleek aan het eind zo diep te zijn dat ik over de kop sloeg. Ik viel best wel hard en precies op mijn schouder, die deed dan ook pittig zeer. Ik dacht niet na en sprong weer snel op mijn fiets,waarbij ik nog net de aansluiting met de achtervolgende groep wist te maken. Ik ging meteen weer op kop rijden om zo weer naar de koplopers toe te rijden.

 

Ik merkte dat mijn schouder aardig pijnlijk was met klimen en afdalen, ik kon geen kracht zetten met mijn armen en dat is toch wel vervelend. Gelukkig kon ik wel gewoon meekomen met de anderen en ik merkte dat ik op de klimmen zelfs een stuk sterker was want ik reed gewoon een paar keer bij ze weg.

 

Helaas bleef pech mijn niet gespaard, ik reed in een afdaling lek, snel even een nieuw bandje erin en weer verder, ik werd maar door 2 man ingehaald dus sprong ik weer vol zin op mijn fiets.

Al snel achterhaalde ik die 2 man weer en reed meteen bij ze weg maar kort daarna zag ik een kuil over het hoofd (door het gras) ik viel weer en precies weer op mijn pijnlijke schouder. Nu was ik er echt klaar mee ik ben een tijdje blijven liggen want ik had veel pijn.

Op dat moment dacht ik aan stoppen maar, ik heb toch maar besloten om door te rijden, wel rustig aan want bij elke afdaling deden mijn arm en schouder enorm veel pijn.

 

Ik heb dus de laatste 45 km rustig aan gereden, als een toertocht gewoon genoten van het weer en de omgeving. Ook ben ik bij de verzorgingsposten gestopt om te genieten van al het lekkers wat ze daar hadden. Uiteindelijk ben ik dus blij dat ik gewoon rustig door ben gereden want nu is het nog een mooie training geweest.

  

Vrijdag reis ik af naar Zuid-Duitsland (Tegernsee) om daar zondag een zware marathon te rijden. Ik heb er veel vertrouwen in omdat het maandag gewoon enorm goed ging.

Afgelopen donderdag stond ik aan de start van de marathon in Waimes. Helaas stond ik bij de start achteraan in box B. Om vooral te starten moest je een email sturen met referenties (dat hoorde ik na de wedstrijd) helaas had ik dat niet gedaan. Het eerste gedeelte bestond dus uit renners inhalen. Na 2 uur vollebak gereden te hebben kwam ik dan uiteindelijk bij de 2e groep in de wedstrijd te rijden. Deze reden voor plaats 6 maar omdat ik al 2 uur volle bak aan hetrijden was, was het beste er al vanaf bij mij. Ik kreeg op dat moment dan ook een inzinking en moest de groep laten gaan waardoor ik wat plaatsen verloor.

 

Na een half uur kon ik me weer herpakken en zo de wedstrijd uitrijden. Ik kwam als 15de over de finish, niet slecht,gezien mijn startpositie. Als ik vooraan zou hebben gestaan had er veel meer ingezeten want wat waren mijn benen toch weer enorm sterk.

Hopelijk kan ik de komende tijd nog wat groeien in vorm zodat ik me nog beter ga voelen.

Gisteren stond ik aan de start van de Beneluxcup in Apeldoorn. Omdat ik nog maar 1 wedstrijd van deze reeks heb gereden moest ik helemaal achteraan starten. Dit is natuurlijk niet bevorderlijk voor je uitslag maar daar ben ik dan ook niet mee bezig, want dat is niet mijn uiteindelijke doel. Natuurlijk is een goede uitslag mooi mee genomen en daar doe ik ook alles aan,het doel van deze wedstrijd is mezelf te trainen en te meten met de andere renners.

 

Ik stond dan ook erg ontspannen aan de start, toen het startschot klonk was het bijna meteen file rijden. Om met ruim 80 man door een singletrack te rijden gaat niet, ik bleef rustig en was een beetje aan het praten met mijn teamgenoot Thijs die achter me zat.

Eenmaal langs het smalle stuk kon er ingehaald worden, dit deed ik dan ook meteen. Ik schoof snel plaatsen op en kwam de eerste ronde al door op plaats 43.

Ik kon lekker mijn eigen tempo rijden en zo kon ik een hoop renners passeren, de 2de ronde kwam ik als 26ste door en de derde als 19de en de vierde ronde als 16de. Toen ik op de 16de plaats reed zag ik niemand meer voor me. Ik bleef wel het zelfde tempo door rijden zodat ik in de laatste 2 ronde weer een groepje in het zicht kwam, dit betekende dus dat ik harder reed dan dat groepje. Helaas was de tijd te kort om daar nog bij te komen maar, wat reed ik een enorme lekkere wedstrijd en met mijn 16de plaats ben ik dik tevreden.

 

Zelf denk ik dat er nog wel meer in had gezeten omdat ik nu helemaal  van achteren terug moest komen. Ronde tijden en de uitslagen zijn hier te vinden

Gisteren stond ik aan de start van de Kellerwald bike marathon, deze marathon is 120km lang en bestaat uit 3 ronden van 40km.

De eerste ronde reed ik in de kopgroep van 4 man met daarin onder ander Ramses Bekkenk. In de laatste klim 2 km voor het einde van de eerste ronde reden we met z'n tweeën weg. Alleen na de klim reden we niet volle bak door, waardoor de twee andere (Duitse) renners weer terug konden komen.

 

In de eerste klim van de 2de ronde moest er meteen alweer een renner af, deze zou ook niet meer kunnen aansluiten. De daarop volgende wat langere klim moest ook de andere renner lossen.

Ik en Ramses reden nu met z'n tweeën aan de leiding. Ik had ook wel het idee dat dat zo zou blijven gedurende de wedstrijd.

Alleen in de daarop volgende klim wilde ik voor terug schakelen. Dat ging niet helemaal goed, mijn ketting kwam klem te zitten en mijn voorderailleur verschoof omdat die niet goed vast zat. Hierdoor is mijn ketting gebroken (precies bij de powerlink) ik baalde hier enorm van en dacht meteen dat deze wedstrijd verloren was.

Helaas had ik geen powerlink bij me, ik moest er nu dus een schakel er tussen uit halen om hem zo weer in elkaar te zetten. Ook moest ik mijn voorderailleur weer recht zetten om weer verder te kunnen. Natuurlijk kost dit even tijd en werd ik ingehaald door een aantal renners.

 

Nadat ik dit gemaakt had kon ik mijn weg hervatten om zo aan de inhaalrace beginnen. Niet veel later kwam mijn multitool weer goed van pas, want er stond iemand langs de kant met een gebroken ketting. Ik gooide mijn tool naar hem toe zodat hij ook zijn ketting kon maken.

 

Vlak voor het ingaan van de laatste ronde kon ik de nummer 6 inhalen. Ik hoorde dat ik toen 7 minuten achterstand had op Ramses Bekkenk. Al snel haalde ik en Ralph Berner ( oud deelnemer aan de Olympische spelen 1996) de nummers 4,3,2 in. Alleen was het een beetje jammer dat hij geen kopwerk kon doen. 

Ik kreeg hem niet zomaar losgereden en daar baalde ik wel een beetje van maar, uiteindelijk lukte het toch om hem te kraken. Op een redelijk steile klim kreeg ik hem een paar meter los en dat was precies genoeg om mij nog even wat extra power te geven om hem zo echt los te rijden. Dat lukte want ik heb hem niet meer gezien, alleen nog na de finish. 

 

Nu lag ik dus op plaats 2 en dat was toch normaal gezien het hoogst haalbare want 7 minuten dicht rijden op Ramses is normaal niet te doen.

Tot mijn grote verbazing hoorde ik langs de kant dat ik 2 minuten achter lag en ik wist niet of dit heel serieus was.

Dat het serieus was bleek want op de laatste klim 2 km voor de finish,want toen zag ik hem rijden, ik moest eerst wel 2 keer met mijn ogen knipperen voordat ik het geloofde. Ik reed snel naar hem toe en reed gewoon wat harder en kon hem dus makkelijk voorbij rijden. Ik vroeg of hij lek had gereden maar,dat was niet zo, hij was gewoon naar de klote zoals hij zelf zei.

 

Ik reed dus plots aan de leiding en dat kon ik natuurlijk nu niet meer weg geven. Zo kwam ik dus als winnaar over de finish en dat had ik natuurlijk niet meer verwacht na de ketting breuk. 

     

Gisteren (zaterdag) heb ik de marathon in Sundern-Hagen gereden. Vrijdag ben ik weggegaan met de camper van mijn werkgever, na wat file's toch mooi op tijd in Sundern aangekomen.

De volgende dag was het dan zover:de marathon. Ik stond in het eerste startvak en kon dus mooi meteen met de eersten mee. Op de lange asfaltklim die redelijk rustig verliep, melde ik me meteen op de eerste rij ;toen we het veld in werden gestuurd reed ik op de 2de plaats achter Ramses.

Er vormde zich meteen een kopgroep van een man of 20, deze groep bestond  uit rijders die de 100 maar ook de 55 km reden,waar ik later pas achterkwam. Na 1 uur dunde de kop groep al aardig uit, we reden toen nog met een man of 10.

Na 1.15 uur lbesloot ik de kopgroep te laten gaan want ik merkte dat ik dit tempo niet vol zou gaan houden.

 Ik besloot mijn eigen tempo te gaan rijden want dat is dan toch het beste. Er sloten toen nog 2 renners bij mij aan en samen reden we naar het einde van de eerste ronde. Vlak voor het einde van deze ronde reed 1 van die renners enorm hard weg, ik dacht die is niet goed wijs en waarom zal hij dat doen? Samen rijd je toch veel lekkerder. Hij bleek dus ook de 55km te rijden net als 4 andere die nog voor me zaten. Ik kreeg dus op de streep te horen dat ik 5de lag en dat had ik zeker niet verwacht.

 

De volgende ronde ( de tweede) heb ik helemaal in mijn eentje gereden zonder dat ik wist hoeveel achterstand en voorsprong ik had.  Wel had ik de nummer 5 al snel achterhaald, die zich duidelijk had opgeblazen.

Met nog 15 km te gaan hoorde ik dat ik 50 sec achter lag op de nummer 3, dat gaf me een goed gevoel. Met nog 1 km te gaan zag ik dus de nummer 3 rijden, ook hij stond  helemaal stil. Ik ging er op en er over hij kon niet eens aanpikken bij me (hij had zich dus ook helemaal opgeblazen ik reed hem zelfs nog op 2 minuten).

 

Zo kwam ik dus als 3de over de finish en dat had ik zeker niet verwacht en ik denk niemand.

Dit is dus zeker een goede opsteker voor me want er zit zeker nog heel wat rek in mijn vorm, welke nog niet goed kan zijn na 3 wedstrijden. Uitslagen zijn hier te vinden.

 

Gisteren stond ik aan de start van de Benelux wedstrijd in Oldenzaal. Ik moest achteraan starten omdat ik nog geen punten had gehaald vanwege mijn bekken breuk. Voor mij was deze wedstrijd weer een mooie training om wedstrijdritme op te doen. Het voordeel van achteraan starten is dat je dan lekker mensen in kan halen als je daar tenminste sterk genoeg voor bent en dat geeft je dan lekker veel moraal.

 

Ik kon in deze wedstrijd elke ronde  mensen in halen en het gevoel in mijn benen was goed, beter als vorige week en dat geeft veel hoop.

3 ronden voor het eind kwam ik bij mijn team genoot Thomas te rijden, we reden toen met ruim 10 man in 1 groep en dat vond ik nogal veel. 

Ik heb toen meteen een aanval gedaan om weg te komen dat lukte, de groep viel helemaal uit elkaar. Thomas kon mooi met mij meekomen ,we reden nu nog met z'n 4en en dat bleef zo tot het laatste stukje van de laatste ronde want toen reed Thomas weg. Ik liet een gaatje vallen met de rest en weg was Thomas, zelf kon ik nog 1 man i halen en kwam als 35ste over de finish en daar ben ik zeker wel tevreden mee, helemaal omdat ik vanuit het achterveld kwam. Uitslagen met de ronden tijden vind je hier

 

Volgende week staat de eerste marathon op het programma hopelijk kan ik deze positieve lijn door trekken.

Maandag was het dan zo ver, na 5 maanden geen wedstrijd te hebben gereden stond ik nu weer aan de start van een wedstrijd en wel in Nieuwkuijk.

 

In Nieuwkuijk reed  ik vorig jaar een super goede wedstrijd (6de) en om dat dit jaar te gaan herhalen zou erg moeilijk, zo niet onmogelijk wordem; dit omdat ik totaal geen wedstrijdritme meer had en ook bijna niet intensief heb kunnen trainen,

ik heb wel veel duurtraining gedaan dus aan mijn conditie kon het niet liggen.

 

Bij de start stond ik achteraan. Ik kon na het startschot wel meteen een paar plaatsen op schuiven maar echt explosief was het zeker niet. Ik zocht gelijk naar mijn eigen tempo, ik wilde me niet op laten jagen door iemand anders. Zo reed ik ook de gehele wedstrijd. In het 2de uur van de wedstrijd voelde ik me steeds beter worden, ik kon een paar plaatsen op schuiven wat uiteindelijk resulteerde in een 22ste plaats.

 

Ik ben best tevreden over hoe de wedstrijd ging zeker na zo'n lange tijd. Hopelijk kan ik de komende weken weer de wedstrijd hardheid op paken, zodat de resultaten weer beter worden.

 

 

 

 

  

Dag 1 revalidatie (2 maart) 

De eerste dag met revalideren begon in het ziekenhuis.

Ik kon die ochtend al makelijker op de rand van mijn bed zitten en dat vond ik al heel wat. Dat bed had ik ook al wel gezien na 18 uur liggen sinds die val. Na het eten vroeg ik ook meteen of ik niet in een stoel mocht zitten, dat mocht gelukkig.

 

Die ochtend kon ik me nog aardig vermaken maar, ik had toch echt geen zin om nog een nacht te blijven want dat was nog niet zeker toen. Aan het eind van de ochtend kwam de fysio met krukken aan ik moest proberden te lopen, en dat ging gelukkkig!

Echt makkelijk ging het niet maar ik kon tenminste weer staan. Hij  zij ook dat ik dan 's middags naar huis mocht en daar was ik echt heel erg blij mee!

 

'S avonds thuis ging het allemaal wat moeilijker omdat alles thuis gewooon wat lager is als in het ziekenhuis. Ik ging om 8 uur naar bed en kon deze avond lekker slapen.

 

Dag 2 (3 maart) 

Deze dag ging snel voorbij, wel merkte ik dat er wat probelemen konden ontstaan, onder ander; naar de wc gaan was geen pretje. Gelukkig is er een oplossing voor zodat dat nu weer makkelijk gaat.  

 

Voor de rest heb ik in de ochtend even lekker rustig achter de computer gezeten om het één en ander op de site te zetten. 's middags kreeg ik bezoek van mijn zus. Die zou me daarna ook meteen naar de fysio brengen.

Bij de fysio heb ik wat oefeningen gekregen om alles zo goed mogelijk te prikkelen om het herstel te vorderen, uiteraard rustig aan.

 

Om 19.00 was er een bijeenkomst bij onze sponsor Beukers bikecentre, we kregen onze nieuwe wedstrijd fiets deze avond uitgereikt.

Ik wilde hier graag bij zijn om te weten hoe de fietsen er in het echt uit zien.

De fiets waar we dit jaar op gaan rijden is te bewonderen op de site van Agu-Beukers biketeam.

Ik heb mijn fiets nog niet mee genomen naar huis omdat ik er voorlopig toch niets aan heb.

 

Ik heb ook even een paar foto's van de gebroken vork online gezet zijn hier te zien.

 

Dag 3 (4 maart)

 

Vandaag heb ik voor het eerst buiten een stuk gelopen. Ik heb een uur gelopen en was erg tevreden hoe het ging.

Ook kan ik mijn been weer normaal buigen als ik zit en dat is ook erg positief.

Wel had ik na het lopen last van mijn rug dit komt omdat mijn rug nu extra wordt belast. Ook die moet ik dus goed bijhouden.

 

Dag 4 (5 maart)

 

Vanacht werd ik om 03.00 wakker. Ik moest naar de wc dat ging allemaal goed maar, toen ik weer in de slaapkamer kwam blijf mijn kruk steken en viel ik half gedraaid op bed en dat was enorm pijnlijk. Ik werd toen ook enorm misselijk en heb toen maar  even een pijnstiller genomen.

Gelukkig kon ik wel weer verder slapen en had ik er voor de rest weining last van.

Toen ik 's ochtends wakker werd voelde ik er gelukkig al niet veel meer van.

 

Vandaag heb ik zelf mijn sokken al kunnen aantrekken dus dat gaat gelukkig ook de goede kant op. Ik ben tenminste niet helemaal afhankelijk van iemand anders. 

Ik heb vandaag ook 2 uur gelopen en dat voelde al beter aan als gisteren. Ik ben benieuwd naar de dag van morgen.

 

Dag 5 (6 maart)

 

Ik voel me goed en slaap ook goed, ik wordt natuurlijk wel een paar keer wakker maar, kan gelukkig daarna weer goed inslapen.

 

Net nog even 1,5 uur gelopen en ook dat gaat weer beter dan gisteren. Bij thuis komst nog even paar keer de trap op en neer gelopen en ook daar heb ik geen moeite meer mee.

Zelf heb ik het idee dat ik erg vooruit loop op het herstel, nu maar hopen dat dat ook zo is.

 

Dag 6 (7 maart)

 

Vandaag heb ik alleen maar een stuk gelopen het gaat nog steeds de goede kant op.

 

Dag 7 (8 maart)

 

Vandaag staat de eerste wedstrijd op het programma. Niet als deelnemer maar als supporter zal ik aanwezig zijn in het Brabantse Berlicum.

Hopelijk laat ons team zich van de goede kant zien en worden er mooie uitslagen gehaald.

 

Dag 8 ( 9 maart)

 

Niets gedaan alleen maar thuis gebleven, moest even bijkomen.

 

Dag 9 ( 10 maart)

 

Deze dag zal ik niet snel vergeten! Ik had vandaag een afspraak bij de fysio en hij schrok eigenlijk wel van wat ik al kon. Eigenlijk kon hij zijn ogen niet geloven dat ik al zo goed liep en ook al met 1 kruk en zelf al een stukje zonder kruk.

 

Na wat oefeningen gedaan te hebben die goed gingen, mocht ik op de hometrainer zitten en gaan fietsen. Dat is toch wel een mooi moment, dat je na 1 week al weer op de hometrainer zit en dat met een gebroken bekken.

 

Het fietsen ging goed. Ik had geen pijn dat komt omdat je je heupen niet gebruik met fietsen maar, alleen je benen.

Ik ben enorm blij dat ik al op de hometrainer mag zitten!

 

Dag 10 ( 11 maart)

 

Vandaag weer op de fiets gezeten alleen nu thuis en op de tacx ook dit ging goed. Daarna heb ik nog even wat coge stability oefeningen gedaan.

 

Morgen ochtend vertrek ik naar Gran canaria. Eigenlijk zou dit een trainingskamp worden en ook zou ik daar mijn eerste marathon rijden maar, nu met mijn gebroken bekken wordt het maar een strand vakantie.

Vorige week had ik nog weining zin maar, op dit moment voel ik me een stuk beter en heb er  echt gewoon veel zin in.

  

Dag 11,12,13 ( 12,13en 14 maart)

 

Nu zit ik hier lekker in Gran canaria, lekker buiten op het terras van ons bungalow. 

Met mij gaat het erg goed de reis ging goed weinig last gehad van mijn bekken tijdens het vliegen. Omdat ik mijn fiets toch al had gereseveerd voor het vliegtuig heb ik besloten om hem mee te nemen en daar heb ik zeker geen spijt van.

 

De eerste dag hebben we dan ook al meteen gefietst en dat ging erg goed helemaal geen last van mijn bekken, ook niet met op en afstappen. Uiteraard fietsen we wel alleen op de weg maar, dat is zeker geen straf hier want wat is het mooi fietsen op Gran canaria!

 

14 maart: Vandaag zijn we zelfs de bergen in geweest. Ook dat ging perfect lekker met een lichte versnelling omhoog gereden. Ook hebben we nog even bij de marathon finish gekeken waar ik eigenlijk aan zou deelnemen. Onze zuiderbuur Nicolas Vermeulen heeft deze rit met overmacht gewonnen.

 

Dag 14,15,16,17,18,19 (15 t/m 20 maart)

 

De rest van de week op Gran Canaria heb ik lekker genoten van het mooie weer. Ik heb bijna elke dag gefietst en dat gaat echt heel goed. Ook in de bergen gaat het perfect ik haal zelfs mensen in.

 

Alleen woensdag heb ik niet op de fiets gezeten. Toen hebben we een rondrit over het eiland gedaan en dat was ook erg indrukwekkend. Het was alleen jammer dat het die dag echt slecht weer was.

 

Ik heb me zelf nog meer verbaasd toen ik het zwembad lag, en dat ik probeerde te zwemmen en dat lukte ook nog en dat had ik echt niet verwacht.

 

Op dit moment heb ik nog het meeste probleem met lopen maar, ook dat gaat zeker de goede kant op want ik kan al lopen zonder krukken. Alleen nog niet zo als het moet.

 

Dag 21 (21 maart)

 

Vandaag de eerste dag thuis van vakantie, alles is goed verlopen en we hebben een goede reis gehad.     

 

Ook wil ik even via deze manier jullie bedanken voor de reacties en kaartjes die ik heb gekregen dat doet me erg goed!!!  

 

 

Afgelopen zondag heb ik een ongeluk met mijn fiets gehad. Ik reed een trap af met de mountainbike, en met nog 10 treden tegaan lag ik zomaar van mijn fiets af.

In eerste instantie ging het wel goed maar na ongeveer 30 seconden merkte ik toch wel dat het goed fout was. Ik kon mijn been niet meer bewegen en dat is meestal niet z'n goed teken.

Ik keek even naar mijn fiets en tot mijn schrik zag ik dat de voorvork gebroken was, probeer dan maar op je fiets te blijven zitten!

Gelukkig kwam er een hele groep racefietsers aan en die belden 112, Daar ben ik ze erg dankbaar voor!!

 

Voor ik het wist lag ik in de ambulance op weg naar het ziekenhuis.

Bij de EHBO was het op dat moment spitsuur want er kwamen 4 spoedgevallen binnen en dan lig je maar te wachten totdat je geholpen wordt. Gelukkig duurde het niet al te lang voordat ik werd geholpen.

Er moesten foto´s genomen worden, en daar bleek uit dat mijn bekken gebroken was (Gelukkig niet helemaal door midden want dan moest ik onder het mes.)

Toen het mij werd verteld werd,werd ik toch wel even stil helemaal omdat het zoiezo 6 weken duurt voordat je weer nomaal kan lopen, dan heb ik het nog niet eens over fietsen. Ook moest ik een nacht blijven slapen in het ziekenhuis. Uiteraard heb ik die nacht geen oog dicht kunnen doen omdat, het nogal gehoorig was op de kamer. Ik had wel geteld anderhalf uur geslapen.